Boston gebakken bonen

Deze zetmeelrijke gebakken bonen worden verrijkt met siropen die lijken op melasse om ze malser en zoeter te maken. Een iconisch bijgerecht uit Boston (ook bekend als Beantown), het begon zijn weg naar roem in de 17e eeuw toen de Natives de eerste kolonisten leerden hoe ze bonen moesten bakken met berenvet. Later vulden mensen de potten op zaterdag met droge bonen en lieten ze ze langzaam koken tot zondag, zodat de bonen mals zouden zijn, uit elkaar zouden vallen en zouden smelten. Het belangrijkste ingrediënt van de gebakken bonen is melasse, wat het gerecht zoet en rijk maakt, maar het is nog niet duidelijk wie het aan het gerecht heeft toegevoegd. Wat wel duidelijk is, is dat de melasse-industrie in de 18e en 19e eeuw in New England bloeide als onderdeel van de handelsdriehoek tussen Afrika, West-Indië en de Amerikaanse kust. Het eerste recept voor Boston-gebakken bonen verscheen in het kookboek van A. L. Webster genaamd The Improved Housewife, waarbij gezouten varkensvlees en baking soda werden toegevoegd aan de melasse en bonen, wat tegenwoordig standaard is. Het gerecht is zo populair dat het op bijna elke plek te vinden is waar hotdogs worden geserveerd, soms met een scheutje azijn voor degenen die de bonen net iets te zoet vinden.