Croque-monsieur

Volgens Larousse bestaat deze klassieke Franse warme sandwich uit een dun plakje ham en gesmolten kaas tussen twee sneetjes brood. Het origineel verscheen voor het eerst op Parijse menu's in 1910 en sommigen beweren dat het per ongeluk is uitgevonden, toen Franse arbeiders hun lunch bij een hete radiator lieten staan, om er later achter te komen dat de kaas in hun sandwiches gesmolten was. Als je een authentieke croque wilt proeven, moet de kaas Gruyère zijn (gemengd met bechamelsaus om Mornaysaus te krijgen) en moet de hele sandwich in boter worden gebakken tot hij knapperig en goudbruin is. De croque-monsieur is zo populair dat de beroemde romanschrijver Proust er zelfs over schreef in zijn meesterwerk In Search of Lost Time uit 1918. Volgens voedselhistorici kreeg de sandwich oorspronkelijk zijn naam van Michel Lunarca, de eigenaar van een populaire bistro aan de Boulevard des Capucines in het begin van de 20e eeuw in Parijs. Gefrustreerd door zijn succes begonnen Lunarca's concurrenten geruchten te verspreiden dat hij een kannibaal was. Toen hij op een dag geen stokbroden meer had voor sandwiches, gebruikte hij een brood pain de mie om een geroosterde sandwich met kaas en brood te maken. Toen een gast hem vroeg wat voor vlees hij voor de sandwich gebruikte, antwoordde hij "Le viande de monsieur, évidemment." - wat betekent: "Mensenvlees, uiteraard." Door de grap werden deze sandwiches meteen een hit en hij zette ze op het menu onder de naam waaronder ze nu bekendstaan. Voor degenen die denken dat alles lekkerder smaakt met eieren, is er de croque-madame, een populaire versie van croque-monsieur met een gebakken ei, dat volgens sommigen een vrouwenhoed voorstelt.