Karaage

Karaage, ook wel droogbakken genoemd, is een Japanse kooktechniek waarbij verschillende voedingsmiddelen eerst licht worden bedekt met pijlwortelzetmeel en vervolgens worden gefrituurd. Het gebruik van pijlwortelzetmeel behoudt het natuurlijke watergehalte van gefrituurde voedingsmiddelen en produceert een knapperige buitenkant, maar als alternatief kunnen ook andere coatingingrediënten zoals tarwemeel, tapioca of aardappelzetmeel worden gebruikt. Karaage kan worden gebruikt voor het frituren van verschillende soorten vlees en vis, maar het wordt meestal geassocieerd met kip en omvat een speciale variant genaamd tatsutaage, waarbij stukjes kip eerst worden gemarineerd in een mengsel van sake, sojasaus en suiker die vervolgens licht worden bedekt met pijlwortelzetmeel en worden gefrituurd. Deze methode maakt het vlees sappig van binnen en bijzonder knapperig van buiten. Tenzij anders gespecificeerd, verwijst karaage meestal naar gefrituurde kip, maar afgezien van kip wordt de techniek soms gebruikt met andere ingrediënten zoals askarei (bot), ika (stukjes inktvis) en gobo (kliswortel). Japanse karaage-gerechten worden meestal gekruid met knoflook en gember en geserveerd met sojasaus. Ze zijn een hoofdbestanddeel van informele Japanse gastropubs genaamd izakayas, informele plekken voor drankjes en snacks na het werk, maar ze zijn ook vers gefrituurd verkrijgbaar als afhaalmaaltijd in talloze supermarkten en gemakswinkels.