Jamaicaanse Jerk

Vroeger werd jerk gebruikt om een varken aan te duiden dat langzaam werd gegrild boven een vuur van pimentohout. Tegenwoordig is het hoofdingrediënt meestal kip, varkensvlees of rundvlees. Jerk verwijst naar een unieke Jamaicaanse kookmethode waarbij varkensvlees, kip, rundvlees, zeevruchten en zelfs fruit en groenten worden gekookt boven een vuurkorf of op een grill. Ongeacht het vlees is het belangrijkste ingrediënt van echte jerk een unieke, pittige kruidenmix - een mix van uien, groene uien, tijm, Jamaicaanse piment (ook bekend als pimento), chilipepers, zout, nootmuskaat en kaneel - die perfect Jamaica omschrijft: pittig, heet en zoet. Deze zware kruiden werden oorspronkelijk gebruikt om te voorkomen dat het vlees bederft. Er zijn verschillende theorieën over de naam - het zou het Inca-woord voor gedroogd vlees kunnen zijn, charqui, of misschien het proces waarbij het vlees wordt gerukt terwijl het boven het vuur gaart. Ongeacht deze theorieën, is het uiteindelijk alleen de smaak en de delicatesse van het vlees dat ertoe doet. Jerk huts en shacks zijn overal in Jamaica te vinden, met hun klanten die hun vlees aanprijzen in een strijd om de meeste klanten. Het vlees is extreem mals en valt van het bot door de marinade en het langzame kookproces. Lokaal wordt het geserveerd op papieren borden of gewikkeld in aluminiumfolie, en het wordt vaak met de vingers gegeten. Om de pittigheid te verminderen, wordt jerkvlees vergezeld door iets zoets, wat brood, Jamaicaans bier of een rumcocktail. Tegenwoordig staat pork jerk niet meer op de troon omdat chicken jerk de populairste variant is, maar omdat het vetter en sappiger is dan ander vlees, zijn een paar servetten waarschijnlijk handig.