Name: Cavallino-Treporti
Address: 30013 Cavallino-Treporti, Metropolitan City of Venice, IT
Rating: 3.3

Italy

İtalya

Cavallino-Treporti

Gnocchi, çoğu menünün kastettiği anlamda, İtalyan patates hamur topaklarıdır: haşlanmış unlu patates presten geçirilir, biraz un ve bazen bir yumurtayla bağlanır, fitil hâline getirilir, baş parmak boyunda kesilir, çatal ya da oluklu tahta üstünde bastırılır ve yüzeye çıkmaları için gereken bir dakika kadar haşlanır. Patatesli sürüm, patatesin Kuzey İtalya'ya gelişinden sonrasına aittir ve başta Veneto, Lombardiya, Piemonte ve Friuli'ye bağlıdır, gerçi artık her bölge yapar; daha eski gnocchi ekmek, un ya da irmikten yapılırdı ve bunlardan birkaçı hâlâ yaşar: tereyağı ve parmesanla fırınlanmış irmik diskleri olan Roma'nın gnocchi alla romana'sı ve ricotta ile ıspanaktan yapılan Toskana'nın gnudi'si. Roma'da ve Orta İtalya'nın çoğunda perşembe trattoria'ların gnocchi günüdür; Verona'da Karnaval sırasındaki Venerdì Gnocolar geçidinin başında ucunda gnocco olan dev bir çatal taşıyan bir figür yürür.

Hamur, aşçının sınavıdır. Patates kuru, unlu bir çeşit olmalı; mümkün olduğunca az su alsın diye kabuğuyla bütün haşlanmalı ya da fırınlanmalı, sıcakken soyulup buharı tüterken presten geçirilmeli. Patateste ne kadar az su varsa o kadar az un gerekir, ne kadar az un varsa gnocco o kadar hafif olur. Klasik oran aşağı yukarı bir kilo patatese iki yüz gram undur; hızla karıştırılır ve neredeyse hiç yoğrulmaz, çünkü fazla işlemek gluten geliştirir ve lastik gibi yapar. Çatalın izleri süs değildir: hamuru inceltir ve sosu tutar. Gnocchi partiler hâlinde kaynar tuzlu suya bırakılır, yüzer yüzmez alınır ve sosta kısa süre çevrilir. Klasik eşleşmeler tereyağı ve adaçayı, gorgonzola, domates sosu, ragù ya da Liguria'da pesto'dur; orada yerel biçim daha küçük trofie'dir.

İyi bir patates gnocco'su hafif, yumuşak ve hafifçe çökendir; açıkça patates tadı verir ve sosta yoğunlaşmadan bütün kalır. Birini çatalla bastırın: kolayca çökmeli ve geri gelmemeli. Ağır, çiğnenmesi zor ya da zamk gibi gnocchi'ye (fazla un ya da fazla işlenmiş hamur demektir), kenarları erimiş olana (az bağlayıcı ya da sulu patates demektir), çiğ un tadı veren macunumsu olana ve fabrikada vakumla paketlenmiş türe puan kırın; sonuncusu tek biçimli şekli, hafif ekşi kokusu ve nasıl pişirilse de sert kalan dokusuyla tanınır. Sos onları boğmadan sarmalı; krema gölünde gelen bir tabak gnocchi bir şey gizliyordur. Kenarı çıtır tavada kızartılmış gnocchi meşru bir çeşitlemedir, kusur değil.

Gnocchi

Gnocchi, in the sense most menus mean, are Italian potato dumplings: boiled floury potatoes passed through a ricer, bound with a little flour and sometimes an egg, rolled into ropes, cut into thumb-sized pieces, pressed over a fork or a ridged board, and boiled for the minute it takes them to float. The potato version dates from after the potato's arrival in northern Italy and belongs mainly to the Veneto, Lombardy, Piedmont and Friuli, though every region now makes it; older gnocchi were made of bread, flour or semolina, and several survive, among them the Roman gnocchi alla romana, baked discs of semolina with butter and parmesan, and the gnudi of Tuscany, which are ricotta and spinach. In Rome and much of central Italy, Thursday is gnocchi day in trattorias, and in Verona the Venerdì Gnocolar parade during Carnival is led by a figure carrying a giant fork with a gnocco on it.

The dough is the test of the cook. The potatoes should be a dry, floury variety, boiled whole in their skins or baked so they take on as little water as possible, peeled hot and riced while still steaming; the less water in the potato, the less flour is needed, and the less flour, the lighter the gnocco. A classic ratio is roughly one kilo of potato to two hundred grams of flour, worked quickly and barely kneaded, because overworking develops gluten and makes them rubbery. The ridges from the fork are not decorative: they thin the dough and hold sauce. Gnocchi are dropped into boiling salted water in batches and lifted the moment they rise, then finished briefly in the sauce. Classic pairings are butter and sage, gorgonzola, a tomato sauce, ragù, or pesto in Liguria, where the local shape is the smaller trofie.

A good potato gnocco is light, tender and slightly yielding, tastes clearly of potato, and holds together in the sauce without being dense. Press one with a fork: it should give easily and not spring back. Mark down gnocchi that are heavy, chewy or gluey, which means too much flour or an overworked dough; ones that have dissolved at the edges, which means too little binding or watery potato; a pasty raw-flour taste; and the factory vacuum-packed kind, recognisable by a uniform shape, a slightly sour smell and a texture that stays firm however they are cooked. The sauce should coat rather than drown them, and a plate of gnocchi arriving in a pool of cream is hiding something. Pan-fried gnocchi with a crisp edge are a legitimate variation, not a fault.

The presentation was different from what I expected. The taste was okay, but it was too greasy and definitely overpriced for what it was.

Cavallino-Treporti

Burada yediniz mi? Cavallino-Treporti mekanından bir yemeğe puan verin

En çok sevilenler burada

Gnocchi

En iyi gurmeler burada

Busra

Son değerlendirmeler

Bu çevrede ne yenir

Yeni lezzet deneyimleri keşfet

Küresel Akış

Gurme Bul

Yakınımdaki Yemekler

Partner Olun