Name: Cafe Baskent
Address: Putselaan 242-244, Rotterdam, 3073 JP, NL
Telephone: 010 485 6126
Price range: €
Rating: 4.3

Netherlands

Nederland

Rotterdam

Cafe Baskent

Cağ kebabı is de horizontale döner van Erzurum in Oost-Turkije: lamsvlees in lagen met zijn eigen vet op een lang spit, op zijn kant gedraaid voor een houtvuur, en niet in dunne krullen maar in dikke plakken gesneden die op kleine spiesen, de cağ, worden geprikt en één spies tegelijk aan tafel worden gebracht. Het is ouder dan de staande döner en de meeste Turkse voedselhistorici zien het als de vorm waaruit de verticale versie in de negentiende eeuw is afgeleid. In Erzurum, en in het stadje Oltu dat het even stellig claimt, is de kebab een lunchgerecht dat wordt gegeten in restaurants die niets anders koken, met de meester de hele dag aan het vuur; het gerecht heeft sinds 2009 een beschermde geografische aanduiding, en het register legt het vlees vast als lam, de marinade als ui, zout en zwarte peper, en het vuur als eiken- of beukenhout.

Het vlees is ontbeend lam van bout en schouder, in brede dunne vellen gesneden, gezouten en een nacht gelaagd met gesneden ui en peper zodat het uiensap het zacht maakt; geen yoghurt, geen tomatenpuree, geen specerij buiten peper. 's Ochtends worden de vellen op het horizontale spit gestapeld met plakken staartvet ertussen en tot een strakke cilinder geperst, en het spit wordt naast, niet boven, een bed brandend hout gezet zodat het vlees gaart door stralingswarmte en het druipende vet niet in het vuur valt. Zodra de buitenste laag bruin is, snijdt de usta die er met één lange haal af en de hete stukken gaan direct op een cağ-spies, vier of vijf stukken per spies, vet en mager samen. Alleen de gebruinde buitenlaag wordt gesneden; de binnenkant gaart verder voor de volgende ronde.

Beoordeel het op de spies voor je. De stukken moeten donker en knapperig aan de randen zijn, roze en sappig binnenin, met zichtbaar maar niet plassend gesmolten vet, en ze moeten smaken naar lam, houtrook en ui, in die volgorde. Je eet het door het vlees met een stuk dunne lavaş van de cağ te trekken, met rauwe ui, tomaat en soms een lepel yoghurt erbij; sauzen horen er niet bij. Trek punten af voor vlees dat helemaal grijs is, plakken die droog zijn omdat het spit te ver van het vuur stond, een kebab op gas of houtskool, rund dat als cağ wordt verkocht, en stukken op een bord in plaats van op de spies, wat meestal betekent dat ze eerder zijn gesneden en warm gehouden. De verhouding vet tot mager moet op elke spies zichtbaar zijn en ongeveer één op vier.

Cağ kebabı

Australia

Kip- en maïssoep betekent in Australië twee verschillende kommen die een naam delen. Die op de kaart van bijna elk Chinees restaurant in de buitenwijken is een van het Kantonees afgeleide eiersoep: kippenbouillon gebonden met maïzena tot een glanzend, lepelbedekkend lichaam, roommaïs erdoor geroerd, gepocheerde geplukte kip, en geklopt ei dat op het einde in dunne straaltjes wordt toegevoegd zodat het stolt in zachte linten, afgemaakt met witte peper en een paar druppels sesamolie. De andere is de huis- en caféversie, een grovere chowder van kip, maïskorrels en aardappel in een basis van bouillon en melk, vaak gebonden met een beetje bloem, en dat is wat pubs en bakkerijen in de winter opscheppen. Beide behoren tot de meest bestelde soepen van het land, de Chinees-restaurantsoort is het standaardvoorgerecht op een banketmenu, en de supermarktversie uit blik is de ziektedagsoep van een generatie Australische kinderen.

De restaurantsoep begint met een heldere kippenbouillon, liefst getrokken van het karkas van de kip waarvan het vlees in de kom gaat. Een blik roommaïs gaat in de zacht kokende bouillon met een handvol extra korrels voor de textuur; de bouillon wordt op smaak gebracht met zout, een beetje suiker en witte peper en soms een scheut Shaoxing-wijn, en dan gebonden met een papje van maïzena en water dat onder roeren wordt toegevoegd tot het een lichte laag op de lepel houdt. Geplukte kip, apart gepocheerd zodat de bouillon helder blijft, gaat erin om warm te worden. Het ei is de laatste stap en de stap die keukens onderscheidt: een of twee eieren geklopt en in een dun straaltje over het net niet kokende oppervlak gedruppeld met het vuur uit, tien seconden gelaten en dan één keer geroerd zodat ze zachte draden vormen in plaats van klonten of wolken. Lenteui en sesamolie gaan er aan tafel op.

Een goede kom is bleekgoud, licht dik zonder gomachtig te zijn, en toont duidelijke onderdelen: linten ei, zichtbare reepjes kip, maïs die je als maïs proeft, met de bouillon zelf smakend naar kip en peper. De textuur moet glad genoeg zijn om te drinken en dik genoeg om te bedekken, en ze moet erg heet zijn. Trek punten af voor een soep die zo dik is als pap door te veel maïzena, een die dun en waterig is, ei dat tot harde klonten is gestold of tot een troebele waas is opgelost omdat de bouillon kookte, kip in droge blokjes of duidelijk fabriekssnippers, een soep die vooral naar suiker uit de roommaïs smaakt, en een kom gemaakt met een bouillonblokje in plaats van bouillon, te herkennen aan een vlakke, zoute achtergrond zonder body. De chowderversie wordt apart beoordeeld op aardappel en room; geen van beide mag met de andere worden verward.

Kip- en maïssoep

Cağ kebabı is the horizontal döner of Erzurum in eastern Turkey: lamb layered with its own fat on a long spit, turned on its side in front of a wood fire, and carved not in shavings but in thick slices that are threaded onto small skewers, the cağ, and handed to the table one skewer at a time. It is older than the upright döner and most Turkish food historians treat it as the form from which the vertical version was adapted in the nineteenth century. In Erzurum, and in the town of Oltu which claims it just as firmly, the kebab is a lunch dish eaten in restaurants that cook nothing else, with the master standing at the fire all day; the dish has had a protected geographical indication since 2009, and the register fixes the meat as lamb, the marinade as onion, salt and black pepper, and the fire as oak or beech wood.

The meat is boned lamb from the leg and shoulder, cut into wide thin sheets, salted and layered overnight with sliced onion and pepper so the onion juice softens it; no yoghurt, no tomato paste, no spice beyond pepper. In the morning the sheets are stacked on the horizontal spit with slabs of tail fat between them and pressed into a tight cylinder, and the spit is set beside, not above, a bed of burning wood so the meat cooks by radiant heat and the dripping fat does not fall into the fire. As the outer layer browns, the usta slices it off in a long knife stroke and the hot pieces go straight onto a cağ skewer, four or five pieces each, fat and lean together. Only the browned outer layer is ever carved; the inside keeps cooking for the next round.

Judge it by the skewer in front of you. The pieces should be dark and crisp at the edges, pink and juicy within, with rendered fat visible but not pooling, and they should taste of lamb, wood smoke and onion in that order. It is eaten by pulling the meat off the cağ with a piece of thin lavaş, with raw onion, tomato and sometimes a spoon of yoghurt alongside; sauces are not part of it. Mark down meat that is grey throughout, slices that are dry because the spit sat too far from the fire, a kebab cooked over gas or charcoal, beef sold as cağ, and pieces served on a plate rather than on the skewer, which usually means they were carved earlier and kept warm. The ratio of fat to lean should be visible on every skewer and about one to four.

Every time i go to Rotterdam i always visit here to eat Cag kebab. The taste is really close to what we have in Turkiye.

Nice quality meat and it is all smooth. I always eat less cooked version which we call “tatari”. In one portion you will get 4 pieces but i ask it get one by one to eat it hot.

It comes with onion and tomatoes. I don’t eat the tomatoes but onion is a must.

I wish i live here to only eat this food 😂


Chicken and corn soup in Australia means two different bowls that share a name. The one on the menu of nearly every suburban Chinese restaurant is a Cantonese-derived egg-drop soup: chicken stock thickened with cornflour to a glossy, spoon-coating body, creamed sweetcorn stirred through it, shredded poached chicken, and beaten egg trailed in at the end so it sets in soft ribbons, finished with white pepper and a few drops of sesame oil. The other is the home and café version, a chunkier chowder of chicken, corn kernels and potato in a stock and milk base, often thickened with a little flour, which is what pubs and bakeries ladle out in winter. Both are among the most ordered soups in the country, the Chinese-restaurant kind is the default entrée on a banquet menu, and the tinned supermarket version is the sick-day soup of a generation of Australian children.

The restaurant soup starts with a clear chicken stock, ideally made from the carcass of the bird whose meat goes into the bowl. A tin of creamed corn goes into the simmering stock with a handful of extra kernels for texture; the stock is seasoned with salt, a little sugar and white pepper and sometimes a splash of Shaoxing wine, then thickened with a slurry of cornflour and water poured in while stirring until it holds a light coating on the spoon. Shredded chicken, poached separately so the stock stays clear, goes in to heat through. The egg is the last step and the one that separates kitchens: one or two eggs beaten and drizzled in a thin stream across the barely simmering surface with the heat off, left for ten seconds, then stirred once so they form soft threads rather than clumps or clouds. Spring onion and sesame oil go on at the table.

A good bowl is pale gold, lightly thick without being gluey, and shows distinct components: ribbons of egg, visible shreds of chicken, corn you can taste as corn, with the stock itself tasting of chicken and pepper. The texture should be smooth enough to drink and thick enough to coat, and it should be very hot. Mark down a soup that is thick as paste from too much cornflour, one that is thin and watery, egg that has scrambled into hard lumps or dissolved to a cloudy haze because the stock was boiling, chicken in dry cubes or an obviously processed shred, a soup that tastes mainly of sugar from the creamed corn, and a bowl made with a stock cube rather than stock, which shows as a flat, salty background with no body. The chowder version is judged separately on its potato and its cream; neither should be confused with the other.

Chicken and Corn Soup

Really nice taste. Good ratio of chicken pieces and noodles. It was hot. I ordered the half size. Nice way to start eating.

Cafe Baskent

Hier gegeten? Beoordeel een gerecht van Cafe Baskent

Meest geliefd hier

Cağ kebabı

Kip- en maïssoep

Top gourmets hier

hurkanakbiyik

Recente reviews

Wat te eten in de buurt

Ontdek nieuwe culinaire ervaringen

Wereldwijde Feed

Foodies Vinden

Eten in de Buurt

Word Partner