Italy

Tagliatelle met pesto is een traditioneel Italiaans pastagerecht dat bestaat uit lintvormige eierpasta geserveerd met een heldergroene saus van verse basilicum, pijnboompitten, knoflook, Parmezaanse kaas en extra vergine olijfolie. Het gerecht vindt zijn oorsprong in de Ligurië-regio, vooral in Genua, waar pesto alla genovese is ontstaan. Het gerecht benadrukt de eenvoud en versheid van de Italiaanse keuken en wordt vaak tijdens de zomer gegeten. Hoewel tagliatelle oorspronkelijk uit Noord-Italië komt, vormt het een heerlijke combinatie met de geurige pestosaus.

Tagliatelle met pesto

Gnocchi, in de betekenis die de meeste kaarten bedoelen, zijn Italiaanse aardappelknoedels: gekookte kruimige aardappelen door een pureepers gehaald, gebonden met een beetje bloem en soms een ei, tot rollen gevormd, in duimgrote stukjes gesneden, over een vork of een geribbeld plankje gedrukt en gekookt gedurende de minuut die ze nodig hebben om te gaan drijven. De aardappelversie dateert van na de komst van de aardappel in Noord-Italië en hoort vooral bij Veneto, Lombardije, Piëmont en Friuli, al maakt elke regio ze nu; oudere gnocchi werden gemaakt van brood, bloem of griesmeel, en verschillende bestaan nog, waaronder de Romeinse gnocchi alla romana, gebakken schijven griesmeel met boter en parmezaan, en de gnudi uit Toscane, die van ricotta en spinazie zijn. In Rome en een groot deel van Midden-Italië is donderdag gnocchidag in de trattoria's, en in Verona wordt de Venerdì Gnocolar-optocht tijdens carnaval geleid door een figuur met een reusachtige vork met een gnocco erop.

Het deeg is de test van de kok. De aardappelen moeten een droog, kruimig ras zijn, heel in de schil gekookt of gepoft zodat ze zo weinig water mogelijk opnemen, heet gepeld en nog dampend geperst; hoe minder water in de aardappel, hoe minder bloem nodig is, en hoe minder bloem, hoe lichter de gnocco. Een klassieke verhouding is ongeveer een kilo aardappel op tweehonderd gram bloem, snel gemengd en nauwelijks gekneed, want te veel bewerken ontwikkelt gluten en maakt ze rubberachtig. De ribbels van de vork zijn niet decoratief: ze maken het deeg dunner en houden saus vast. Gnocchi gaan in porties in kokend gezouten water en worden eruit gehaald zodra ze bovenkomen, en dan kort in de saus afgemaakt. Klassieke combinaties zijn boter en salie, gorgonzola, een tomatensaus, ragù, of pesto in Ligurië, waar de lokale vorm de kleinere trofie is.

Een goede aardappelgnocco is licht, zacht en iets meegevend, smaakt duidelijk naar aardappel en blijft in de saus heel zonder compact te zijn. Druk er een plat met een vork: hij moet makkelijk meegeven en niet terugveren. Trek punten af voor gnocchi die zwaar, taai of kleverig zijn, wat te veel bloem of een overbewerkt deeg betekent; voor gnocchi die aan de randen zijn opgelost, wat te weinig binding of waterige aardappel betekent; voor een pasteuze smaak van rauwe bloem; en voor de vacuümverpakte fabrieksversie, herkenbaar aan een uniforme vorm, een licht zurige geur en een textuur die stevig blijft hoe ze ook gekookt worden. De saus moet ze omhullen en niet verdrinken, en een bord gnocchi dat in een plas room aankomt verbergt iets. In de pan gebakken gnocchi met een knapperig randje zijn een legitieme variatie, geen fout.

busra kirnak

Recent Bezochte Plekken van Busra

Pasta d’Autore

Cavallino-Treporti

Favoriete Gerechten van Busra

Tagliatelle met pesto

Gnocchi

Ontdek nieuwe culinaire ervaringen

Plekken in de Buurt

Wereldwijde Feed

Foodies Vinden

Word Partner