Italy

Carbonara Roma'nın yemeği ve şehrin trattoria'larında dört şeyden ibaret: guanciale, pecorino romano, yumurta sarısı ve karabiber. Krema ihraç versiyonuna ait. Guanciale, tuzlanıp kurutulmuş domuz yanağı; pancetta'dan daha yağlı ve kokusu daha baskın. Tavada eriyen bu yağ sosun yarısını oluşturuyor, yani evde en sık yapılan değişiklik aynı zamanda yemeği en çok bozan değişiklik. Kökeni tartışmalı. Bir anlatı Apenin dağlarında kömür yakan carbonari'yi işaret ediyor; belgelere daha yakın olan ikinci anlatı ise yemeği 1944 civarında Roma'ya yerleştiriyor: Amerikan tayınlarındaki domuz pastırması ve yumurta tozu, yerel makarna ve pecorino ile buluşuyor. İlk basılı tarifler 1950'lerden, yani asırlık sayılan bir yemek için oldukça geç.

Bütün zorluk sıcaklıkta. Yumurta sarısı 65°C civarında pıhtılaşıyor, bu yüzden tencere makarna yumurtayla buluşmadan önce ateşten alınıyor; emülsiyon doğrudan ısıyla değil, eriyen yağ ve nişastalı haşlama suyuyla kuruluyor. Guanciale'yi yarım santim kalınlığında kısa çubuklar halinde doğrayın, yağsız tavada başlatın ve yağ berraklaşana, kenarlar sertleşmek yerine camsı bir görünüm alana kadar ağır ağır eritin. Sarıları bol rendelenmiş pecorino ile, kişi başı bir sarı artı tava için bir tane hesabıyla, koyu bir macun olana dek çırpın. Makarnayı bir dakika erken süzün, ateşten uzakta yağa atın, tavanın pıhtılaşma sıcaklığının altına inmesi için birkaç saniye bekleyin, sonra yumurtayı karıştırın ve haşlama suyuyla açın.

İyi bir carbonara parlaktır ve tabakta akar; katı bir yığın halinde durmak yerine hafifçe yayılmalı. Kesilmiş, taneli bir görüntü tavanın fazla sıcak olduğunu gösterir. İnce ve sulu bir sos ise emülsiyonun hiç oluşmadığı anlamına gelir. Biber iri çekilmiş olmalı ve sadece siyah noktalar olarak değil, damakta sıcaklık olarak hissedilmeli. Roma'da hem spagetti hem rigatoni standart; rigatoni sosu daha iyi tutuyor. Kısa yoldan giden mutfağın işaretlerine dikkat edin: guanciale yerine pancetta veya kahvaltılık pastırma, pecorino yerine parmesan, sosu tutturmak için krema, ya da fotoğraf için üste bırakılan çiğ sarı. Dördü de puan kaybettirir, ama Romalıların en uzun tartıştığı konu kremadır.

Carbonara

Türkiye

Gıyma Kebap, genellikle Adana veya Urfa kebabı gibi anakara Türk kuzenleri tarafından dünya sahnesinde gölgede bırakılan, ancak Kıbrıs gastronomisinde ayrı ve saygın bir yere sahip olan, Kıbrıs'ın değerli bir mutfak hazinesidir. 'Gıyma' (veya 'Kıyma') adı sadece kıymayı ifade eder. Bu kebap genellikle yüksek kaliteli kuzu kıymasından yapılır, lezzet ve dokuyu dengelemek için genellikle biraz dana eti ile karıştırılır, ancak püristler saf kuzu eti konusunda ısrar edebilirler. Et, tuz, karabiber ve bazen ince kıyılmış maydanoz ve soğanla basit ama etkili bir şekilde tatlandırılır, böylece kuzu etinin doğal tatlılığı ağır baharatlarla maskelenmeden parlar.

Hazırlık, baharatlı etin uzun, yassı metal şişlere kalıplanmasını içerir. Genellikle ticari ortamlarda bulunan makine kıymasının aksine, geleneksel Gıyma Kebap, pişirme sırasında sularını daha iyi muhafaza eden hafif parça parça bir dokuyu korumak için özel bir bıçak (zırh) veya kaba bir kıyma makinesi ile elle kıyılmış et kullanır. Şişler daha sonra bir foukou (Kıbrıs ızgara düzeneği) üzerinde yanan kömürün üzerinde pişirilir.

Gıyma Kebap servisi başlı başına bir sanattır. Neredeyse her zaman, et ve garnitürler için bir cep görevi gören sıcak, yumuşak bir Kıbrıs pide ekmeğinin içinde sunulur. Pide genellikle limon suyu ve zeytinyağı ile soslanmış taze lahana, dilimlenmiş soğan, maydanoz ve domates salatası ile doldurulur. Turşu biberler ve bir parça yoğurt veya cacık (Kıbrıs'ta talatouri) buna eşlik edebilir.

Gıyma Kebap, aile pazar öğle yemeklerinden köy festivallerine kadar Kıbrıs sosyal toplantılarının temel bir parçasıdır. Adanın ateş üzerinde pişirilen basit, dürüst yiyeceklere olan sevgisini temsil eder.

Gıyma Kebap

Kelimenin tam anlamıyla 'Tavuk Kanat' olan bu yemek, basit bir kümes hayvanı yemeğinden çok daha fazlasıdır; yerel olarak 'mangal' olarak bilinen Türk barbekü kültürünün sevilen bir temel taşıdır. Kuzey Amerika'da popüler olan, yağda kızartılmış, buffalo sosuna bulanmış kanatların aksine, Türk usulü Tavuk Kanat genellikle yoğurt, domates veya biber salçası, sarımsak, zeytinyağı ve kırmızı pul biber, kimyon, kekik ve karabiber gibi baharatların zengin bir karışımında saatlerce marine edilir. Bu marinat sadece eti yumuşatmakla kalmaz, aynı zamanda sıcak kömür üzerinde pişirildiğinde güzel, kömürleşmiş bir kabuk oluşturur.

Pişirme yöntemi Tavuk Kanat'ın kimliği için çok önemlidir. Hafta sonları Türkiye'nin dört bir yanındaki parklarda, piknik alanlarında ve bahçelerde bulunabilen dikdörtgen bir kömür ızgarası olan mangalda pişirilirler. Kömürden gelen duman, kanatlara mutfak fırınında taklit edilemeyecek belirgin bir lezzet katar. Kanatlar genellikle şişlenir veya bir tel ızgaraya yerleştirilir, eşit pişmesini sağlamak ve marinatın yanmasını önlemek için sık sık çevrilir, bu da içinin sulu, dışının ise hafif çıtır ve isli olmasını sağlar.

Tavuk Kanat, Türk sosyal yaşamında önemli bir yere sahiptir. Onları ızgara yapma eylemi toplumsaldır; aileler ve arkadaşlar mangalın etrafında toplanır, genellikle ellerinde bir bardak rakı veya ayranla, yemek pişerken hikayeler paylaşırlar. Erişilebilir, uygun fiyatlı ve hem yetişkinler hem de çocuklar tarafından sevilen mükemmel bir piknik yiyeceğidir. Restoranlarda, sadece közlenmiş biber, domates, sumaklı soğan ve lavaş ekmeği gibi yan ürünlerle ızgara kanat çeşitleri servis eden 'Kanatçı' restoranları türemiştir.

Genellikle uzun yeşil biberler (sivri biber) ve domatesler gibi ızgara sebzelerin yanında sıcak servis edilen Tavuk Kanat, genellikle elle yenir. Baharatlı, lezzetli marinat, kömürleşmiş deri ve sulu etin kombinasyonu onu bağımlılık yapan bir lezzet haline getirir.

Tavuk Kanat

Genellikle Palazzo Vecchio kadar eski ve Dante'nin şiirleri kadar sevilen olduğu söylenen lampredotto, Floransa'nın en sevilen sokak yemeği ve dünyanın başka hiçbir yerinde bulunmayan bir lezzettir. Yüzyıllardır hızlı, ucuz ve kolay bir yemek olarak hazırlanan lampredotto, temelde bir ineğin (abomasum) dördüncü midesidir ve aromatik bir soğan, kereviz ve domates suyunda yumuşayana kadar kaynatılır. Bu işkembe benzeri yemek, geleneksel olarak panini di lampredotto için kullanılan lezzetli, doyurucu bir güveç olarak hazırlanır - buharı tüten, dilimlenmiş lampredotto ile doldurulmuş ekmek rulosu sandviçleri, üzerine bir kaşık İtalyan salsa verde ot sosu eklenir. Floransa sokak yemeği sahnesinin gerçek bir klasiği olan lampredotto, şehrin her yerinde çok sayıda kaldırım tezgahında, halk pazarlarında ve ayrıca paninotecalarda ve bistrolarda satılır.

Lamredotto

Kelle paçası sakatatların ana malzeme olarak kullanıldığı geleneksel bir Türk çorbasıdır. Koyun veya keçi başı, su, soğan ve tuzla bir tencereye yerleştirilir ve çorba, et kemiklerden düşene kadar yavaşça pişirilir. Bazı insanlar çorbaya tereyağı ve un karışımı, ardından çırpılmış yumurta, sarımsak ve limon suyu eklemeyi sever. Çorbaya kuzu boynu, dili ve beyni de eklenebilir. Çorbayı yeşilliklerle ve yanında bol miktarda çıtır ekmekle servis etmeniz önerilir.

Kelle paça çorbası

Sırık Kebabı, Çorum bölgesine özgü, bütün olarak sırıkta pişirilen bir kuzu kebabıdır. Bütün kuzu uzun bir sırığa geçirilir ve odun ateşi üzerinde saatlerce çevrilerek pişirilir. Bu yöntemle et kendi suyunda pişer, dışı nar gibi kızarır, içi ise yumuşacık olur.

Sırık Kebabı

Patlıcanlı kebap, Türkiye'den gelen geleneksel bir kebap türüdür ve özellikle Gaziantep, Adıyaman ve Şanlıurfa'da popülerdir. Yemek genellikle patlıcan, domates, sarımsak, dolmalık biber, kıyma (dana veya kuzu), soğan, galeta unu, tuz, karabiber, kimyon, kırmızı pul biber, karbonat, salça ve yağın bir kombinasyonu ile yapılır. Patlıcanlar dilimlenir ve tuzlu su dolu bir kaseye yerleştirilir. Kıyma, soğan, sarımsak, galeta unu, baharatlar ve karbonatla karıştırılır. Karışım, patlıcan dilimleri dönüşümlü olarak şişlere yerleştirilen köfteler haline getirilir. Kebapların üzerine salça, yağ, tuz ve karabiberden oluşan bir sos dökülür. Yaklaşık bir saat boyunca domates, dolmalık biber ve sarımsakla fırında pişirilir. Patlıcan kebapları piştikten sonra genellikle yanında pilavla servis edilir. Alternatif olarak, kebap ateşte de ızgara edilebilir.

Patlıcanlı kebap

Kuşbaşılı Pide, et severlerin vazgeçilmezidir. Küçük küpler halinde doğranmış dana veya kuzu etinin, domates, biber ve baharatlarla harmanlanarak pide hamuru üzerine yayılmasıyla hazırlanır. Odun ateşinde pişerken etler lokum gibi olur ve suyu pideye işler.

Kuşbaşılı Pide

United States

İtalyan sandviçi, provolone gibi peynirler, salam, mortadella ve jambon gibi etler ve domates, zeytin, turşu ve soğan gibi soslarla doldurulmuş uzun bir ekmek rulosundan oluşan bir Amerikan sandviçidir. İlk İtalyan sandviçinin 1899'da Giovanni Amato adlı bir İtalyan fırıncı tarafından Portland, Maine'de yaratıldığına inanılmaktadır. Başlangıçta bunu yol inşaat işçileri için ucuz, taşınabilir bir öğle yemeği olarak yaratmıştır, ancak bugün o kadar popüler hale gelmiştir ki Maine genelindeki birçok çeşitli dükkan ve sandviç dükkanının temel gıdasıdır.

İtalyan sandviçi

Kuzu Izgara, Türk mutfağının et konusundaki ustalığını sergileyen en lezzetli yemeklerden biridir. Kaliteli kuzu etinin doğal lezzetini ön plana çıkarmak için genellikle sadece tuz, karabiber ve kekik ile tatlandırılır. Bazen zeytinyağı ve soğan suyu ile marine edilerek yumuşatılır.

Özgür Akbıyık

Yehanoha Kullanıcısının Son Ziyaret Ettiği Mekanlar

Tiftik Street Food

Kokoreççi Hacı Ulus Merkez

Çarşıhan Lahmacun

Köfteci Mert Steakhouse - Arifiye

Dal Moro's Venice | Fresh Pasta Restaurant

KANATÇI TARIK BBQ

Yehanoha Kullanıcısının Favori Lezzetleri

Carbonara

Gıyma Kebap

Tavuk Kanat

Lamredotto

Kelle paça çorbası

Sırık Kebabı

Yakınımdaki Mekanlar

Küresel Akış

Gurme Bul

Partner Olun