Stoofpot

Deze versie van roj&otilde;es wordt gemaakt met stukken varkensvlees die eerder zijn gemarineerd in knoflook en witte wijn. Traditionele Minho-recepten bevatten echter vaak geroosterde kastanjes, bloed- en meelkoeken genaamd belouras of bolachos, pens, varkenslever en gekookt bloed. Roj&otilde;es Minho-stijl wordt meestal gegeten met aardappelen, hoewel het niet ongewoon is om het te serveren met een bijgerecht van arroz de sarrabulho - rijst met varkensbloed en stukjes vlees.

Mode-rode Minho

Romazava is het nationale gerecht van Madagaskar en een soort laoka - bijgerechten die traditioneel met rijst worden geserveerd. Deze laoka is een stoofpot gemaakt met een combinatie van lokale groenten (paracress, anamamy, mosterdgroenten), rundvlees of zeboevlees, tomaten en uien. Paracress (ook bekend als kiespijnplant) heeft een mondverdovend effect, vergelijkbaar met een plaatselijk verdovingsmiddel, maar het is moeilijk om het buiten Madagaskar te vinden, dus soms worden in plaats daarvan rucola en spinazie gebruikt. Zoals eerder vermeld, wordt romazava traditioneel geserveerd met rijst, maar het gerecht kan ook worden aangevuld met een portie van een pittige smaakmaker genaamd sakay, gemaakt met knoflook, chilipepers en gember.

Romazava

Rougaille is een klassieke Mauritiaanse stoofpot die bestaat uit een saus op basis van tomaten die verrijkt is met kruiden zoals gember, chilipepers, koriander, uien of curryblaadjes. Het gerecht is zeer veelzijdig, dus zodra de saus is bereid, kunnen er vis, vlees, zeevruchten of groenten aan worden toegevoegd, afhankelijk van de persoonlijke voorkeuren. Er zijn talloze variaties van rougaille op het eiland en elk gezin heeft zijn eigen recept. Het wordt aanbevolen om de stoofpot te serveren met rijst en een verse salade ernaast.

Rougaille

Run down is een smaakvolle Jamaicaanse visstoofpot die traditioneel wordt gekookt in een mengsel van kokosmelk, uien, knoflook en tomaten tot het een dikke consistentie krijgt. De vis die in run down wordt gebruikt, is meestal kabeljauw of makreel, in grotere stukken gesneden. Het wordt aanbevolen om de stoofpot te serveren met dumplings, rijst of gekookte bakbananen. Dit gerecht is ook populair in Nicaragua en Trinidad.

Verlopen

Croatia

Saganlija is een traditioneel Kroatisch gerecht dat oorspronkelijk uit Pakrac komt. Deze stoofpot wordt meestal gemaakt met een combinatie van bonen (bolozan of prebranac is de beste optie), uien, knoflook, pompoenpitolie, laurierblaadjes, zout en zwarte peper. De bonen worden een nacht geweekt en 's ochtends uitgelekt voordat ze een paar minuten in water worden gekookt en opnieuw worden uitgelekt. Pompoenpitolie wordt in een diepe en brede pan gegoten en vervolgens worden er gehakte uien, bonen, zout, peper en knoflook overheen gelegd. Het proces wordt vier keer herhaald, terwijl laurierblaadjes tussen de tweede en derde laag worden geplaatst. Er wordt water in de pan gegoten en het gerecht wordt drie tot vier uur lang zachtjes gekookt zonder te roeren. Eenmaal gekookt, wordt saganlija meestal op zichzelf geserveerd of met een paar sneetjes brood erbij.

Saganlija

Pakistan

Sai bhaji is een specialiteit van de Sindhi-keuken die bladgroenten, groenten, dal of gespleten peulvruchten en specerijen combineert en meestal wordt geserveerd met rijst en brood. De naam van het gerecht bestaat uit twee woorden: sai, wat groen betekent, en bhaji, wat groenten betekent. De typische bladgroenten die bij de bereiding worden gebruikt, zijn spinazie, zuring, fenegriekbladeren en dillebladeren, terwijl de selectie groenten onder andere aardappelen, tomaten, okra, aubergines en uien omvat. Boordevol smaken afkomstig van verschillende kruiden die erin worden gebruikt, zoals groene chilipepers, kurkuma, komijn, koriander, gember en garam masala, wordt het mengsel van bladgroenten en groenten eerst gekookt, vervolgens gepureerd en ten slotte bedekt met een olie-infusie genaamd tarka. Sai bhaji is een traditionele, thuisgekookte maaltijd in zowel Pakistan als India.

Sai bhaji

Indonesia

Saksang is een hartige Indonesische stoofpot die meestal wordt geserveerd bij speciale gelegenheden. Het wordt traditioneel gemaakt met varkensvlees, dat wordt gekookt in bloed en vurige kruiden. De traditie van het bereiden van saksang zou zijn oorsprong vinden bij de Batak-bevolking van Noord-Sumatra. Het meest voorkomende hoofdingrediënt is varkensvlees; de varianten met honden- of waterbuffelvlees komen echter ook veel voor in de Batak-cultuur. Door de toevoeging van bloed en verschillende kruiden heeft het gerecht een unieke pittige en zoete smaak en een kenmerkende donkerbruine kleur. Batak-mensen beschouwen saksang als hun ceremoniële gerecht en een traditionele maaltijd die wordt geserveerd op bruiloften. Als het niet wordt geserveerd bij traditionele ceremonies, is saksang te vinden in veel traditionele Batak-restaurants in Noord-Sumatra. In restaurants moet het gerecht een dag van tevoren worden besteld en wordt het meestal geserveerd met gekookte groenten en rijst. De kop van het dier wordt speciaal bereid en opgenomen in de ceremonie tijdens gebeden en zegeningen.

Saksang

Saloona of salona is een klassieke Arabische stoofpot die meestal wordt gegeten als een alledaagse, zelfgemaakte maaltijd. De meest voorkomende variant wordt bereid met kip (dejaj), maar groenten, andere soorten vlees zoals rundvlees of lamsvlees en vis kunnen ook als hoofdingrediënt worden gebruikt. Hoewel het vrij veelzijdig is, combineert saloona meestal royaal gekruide, op tomaten gebaseerde bouillon met gebakken uien, knoflook, gember, groenten en de optionele keuze van het hoofdingrediënt. Men gelooft dat dit stevige gerecht van Bedoeïense oorsprong is en het wordt vaak bereid tijdens de maand Ramadan. Het wordt meestal vergezeld door rijst of brood.

Salona

Saltah is het nationale gerecht van Jemen, een stevige stoofpot die meestal als lunch wordt gegeten. Het kan met of zonder vlees worden bereid. De belangrijkste ingrediënten van saltah zijn hilbeh, een condiment op basis van fenegriek, en zhug, een condiment bestaande uit chilipepers, olie, komijn, knoflook en koriander. Hilbeh en zhug worden toegevoegd aan de bruine stoofpot die vaak lams- of kippenvlees bevat, als het al wordt gebruikt. Het is zeer waarschijnlijk dat het gerecht van Turkse oorsprong is, aangezien het werd gemaakt van overgebleven ingrediënten. Veelvoorkomende bijgerechten bij saltah zijn rijst, tomaat, aardappelen, groenten en roerei, en saltah wordt traditioneel gloeiend heet geserveerd in een metalen of stenen kom en gegeten met Jemenitisch platbrood dat kan dienen als een gebruiksvoorwerp om het eten op te scheppen.

Zout

India

Sambar is een populair currygerecht dat wordt bereid met een bouillon op basis van tamarinde, linzen en groenten. Het komt oorspronkelijk uit Tamil Nadu, maar is ook erg populair in Sri Lanka en in heel Zuid-India. Het gerecht wordt traditioneel geserveerd met gestoomde rijst of verschillende Indiase platte broden. Sambar werd per ongeluk bedacht door de zoon van de Maratha-heerser Shivaji, Sambhaji. Omdat de chef-kok weg was, wilde Sambhaji dal voor zichzelf bereiden en hij voegde een beetje tamarinde toe aan de pot tijdens het kookproces. De koninklijke chef-koks scholden hem uit, omdat tamarinde niet in dal wordt gebruikt. Sambhaji was echter dol op het gerecht en noemde het sambar, naar zichzelf. Tegenwoordig zijn er talloze variaties op het gerecht, zoals zeevruchten-sambar, kip-sambar en zelfs de ongebruikelijke melk-sambar.

Sambar

Saosisy sy tsaramaso is een traditioneel gerecht dat oorspronkelijk uit Madagaskar komt. Het wordt meestal gemaakt met een combinatie van uien, olie, gember, knoflook, tomaten, bonen, worst en zout. De uien worden in olie gebakken tot ze doorschijnend zijn en vervolgens gemengd met gember, knoflook, tomaten en zout om een saus te maken. Vervolgens worden de bonen en worststukjes aan de pan met water toegevoegd en wordt het mengsel zachtjes gekookt tot de bonen zacht zijn en de saus dikker wordt. Saosisy sy tsaramaso wordt meestal warm geserveerd met rijst ernaast.

Saosisy en tsaramaso

Sarapatel is een Portugees gerecht uit Alentejo dat in de loop der tijd door veel voormalige Portugese koloniën werd overgenomen, met name Brazilië en Indiaas Goa. De Portugese versie van sarapatel wordt voornamelijk gemaakt met lams- of geitenafval, maar afhankelijk van de regio kan het ook met varkensvlees of rundvlees worden gemaakt. Het vlees wordt meestal geparboiled, in blokjes gesneden en gebakken voordat het wordt gekookt in een saus van azijn, dierenbloed en kruiden zoals munt, peterselie, chilipepers, knoflook en zwarte peper. In Goa wordt sarapatel meestal geserveerd met sanna - een sponsachtig witbrood gemaakt met gestoomde rijst en kokosnoot, terwijl Brazilianen het graag serveren met rijst en farofa.

Sarapatel

Italy

Scottiglia is een eeuwenoude Toscaanse stoofpot die vooral geliefd is in de Casentinovallei. Het recept dateert uit de middeleeuwen, sommigen zeggen zelfs uit de tijd van de Etrusken. De naam scottiglia komt van het werkwoord scottare, wat potkok betekent, omdat scottiglia is ontstaan als een potluckgerecht voor arme mensen. Namelijk, na een dag hard werken, kwamen de buren rond een vuur bijeen. Iedereen droeg bij met een stuk vlees, en die stukken werden samen gekookt, langzaam sudderend in een aardewerken pot. De oude gebruiken zijn veranderd, maar het recept voor scottiglia is nog steeds hetzelfde - elke combinatie van vlees kan worden gebruikt: verschillende stukken varkensvlees, rundvlees, kip, duif, parelhoen en zelfs kalkoen. Hoe meer soorten vlees er worden gebruikt, hoe lekkerder een scottiglia zal zijn, en het is bijna onmogelijk om hetzelfde gerecht twee keer te maken, afhankelijk van de gebruikte combinaties. Traditioneel wordt scottiglia geserveerd over geroosterde sneetjes brood die vooraf met knoflook zijn ingesmeerd voor extra smaak.

Schotland

Deze Noord-Macedonische specialiteit bestaat uit stukken vlees die gestoofd worden met groenten die in de keuken beschikbaar zijn, zoals uien, tomaten, wortelen en aardappelen. De gecombineerde ingrediënten worden overgoten met witte wijn en lang gekookt. Het gerecht wordt geserveerd in een traditionele kleipot waarin de stoofpot is gekookt. Vanwege de verschillende ingrediënten die worden gebruikt bij de bereiding van selsko meso (dorpsvlees), wordt aangenomen dat men niet hetzelfde gerecht in twee restaurants kan vinden.

Selsko-meso

Semur is een traditionele Indonesische stoofpot. Hoewel er talloze variaties zijn, wordt de basisversie meestal gemaakt met rundvlees. Andere ingrediënten die in het gerecht worden gebruikt, zijn kecap manis, zoete sojasaus, knoflook, uien, sjalotten, nootmuskaat, gember, kruidnagel, koriander, kaneel, komijn en peper. De stoofpot wordt vaak verrijkt met aardappelen en afhankelijk van de versie kan het eieren, kip, stinkende bonen, rundertong, vis, kokosnoot, tofu of aubergines bevatten. De naam van de stoofpot is afgeleid van het Nederlandse smoren, wat braden betekent, wat verband houdt met de voormalige Nederlandse koloniale periode in Indonesië. Het gerecht is tegenwoordig een hoofdbestanddeel in het land en wordt vaak vergezeld door witte rijst.

Semur

Shahi korma is een rijke en heerlijke curry die bekend staat om zijn romige, aromatische saus en koninklijke oorsprong in de Mughlai-keuken. Dit luxe gerecht bevat een fluweelzachte jus gemaakt met dahi en gemalen noten zoals cashewnoten of amandelen, gecombineerd met aromatische kruiden zoals kardemom, kaneel, kruidnagel, nootmuskaat, kardemom en in sommige gevallen zelfs saffraan. Traditioneel bereid met lamsvlees, kip of schapenvlees, vegetarische versies met paneer of gemengde groenten zijn ook populair. Er is geen enkel definitief recept voor shahi korma; de bereiding ervan varieert sterk, waarbij verschillende regio's en families hun eigen accenten toevoegen, zoals gedroogd fruit zoals rozijnen of abrikozen en kruiden die naar smaak zijn aangepast. Vaak gekookt in ghee om de rijkdom te vergroten, bereikt het gerecht een balans van mild gekruide, zoete en nootachtige smaken. Shahi korma wordt meestal geserveerd met naan, paratha of basmatirijst, waardoor het een middelpunt is voor feestelijke maaltijden en speciale gelegenheden, en de weelde van de Mughlai-keuken laat zien.



Shahi-korma

Shiro wat of tsebhi shiro is een Ethiopische en Eritrese stoofpot met kikkererwten of tuinbonen als hoofdingrediënten, samen met knoflook, uien, gember, tomaten en chilipepers. De kikkererwten geven deze stoofpot een mooie textuur en nootachtige smaak, maar ze kunnen worden vervangen door shiropoeder, een combinatie van kikkererwtenmeel en verschillende kruiden. Het gerecht wordt traditioneel bereid voor speciale gelegenheden zoals Ramadan en Tsom. Het wordt aanbevolen om shiro te serveren met injera platbrood als bijgerecht.

Shiro wat

China

Sichuan hotpot is een verdovend heet en pittig gerecht dat wordt gemaakt door rauwe ingrediënten te pocheren in een pan met kokende bouillon. De ingrediënten kunnen bestaan uit gesneden vlees, orgaanvlees, zeevruchten, groenten, noedels en, het allerbelangrijkst, Sichuan-peperkorrels. Hotpot eten is een gemeenschappelijke aangelegenheid, dus mensen verzamelen zich meestal rond de pot terwijl ze socializen en de ingrediënten erin doen. Zoals de naam al doet vermoeden, werd het gerecht uitgevonden in Sichuan aan het begin van de 20e eeuw. Oorspronkelijk konden vissers en havenarbeiders uit de regio zich geen gewone stukken vlees veroorloven, dus gebruikten ze orgaanvlees, dat werd gekookt in een pittige bouillon om de scherpe aroma's te verhullen. Na verloop van tijd evolueerde het gerecht en werd het extreem populair in heel China en in de Verenigde Staten van Amerika, vanwege de toevoeging van geurige kruiden en andere smaakvolle ingrediënten zoals gember, knoflook, kaneel en Sichuan-bonenpasta. Hoewel het gerecht het hele jaar door wordt gegeten, is het het populairst in de winter omdat het het lichaam opwarmt en de bloedsomloop verbetert.

Sichuan-hotpot

Sierra Leone vleesstoofpot is een traditionele stoofpot die oorspronkelijk uit Sierra Leone komt, zoals de naam al doet vermoeden. De stoofpot wordt meestal gemaakt met een combinatie van rundvlees, pindakaas, tomaten, uien, paprika's, hete pepers, zout, peper en olie. Het rundvlees wordt in stukken gesneden, bruin gebakken in olie en met een beetje water gekookt tot het zacht is. Vervolgens wordt het uit de pan gehaald. De paprika's en uien worden in dezelfde pan gebakken en vervolgens gemengd met in blokjes gesneden tomaten, pindakaas en water. Het mengsel wordt kort gekookt en het vlees en de kruiden worden aan de pan toegevoegd. De stoofpot wordt op laag vuur gekookt tot alles gaar is en wordt vervolgens warm geserveerd, meestal met rijst of gekookte yams.

Sierra Leone vleesstoofpot

Hoewel het oorspronkelijk afkomstig is uit de keuken van het Sindhi-volk uit Sindh, Pakistan, wordt Sindhi kadhi door migratie veel in India aangetroffen. In tegenstelling tot andere kadhi-varianten, naast de gebruikelijke elementen van besan (grammeel), verschillende groenten en een verscheidenheid aan kruiden zoals mosterd- en korianderzaad, chilipepers, gember en kurkuma, voegt dit Sindhi-hoofdgerecht tomaten en tamarindewater toe aan de basis van het gerecht. De keuze van groenten hangt af van de smaak, voorkeur en beschikbaarheid, maar omvat vaak aardappelen, okra, wortelen of sperziebonen. Deze smaakvolle tomatencurry wordt meestal vergezeld door rijst en geserveerd met verse koriander.