Noedel gerecht

Hokkien mee

Hokkien mee Malaysia

Japan

Hōtō

Vietnam

Hủ tiếu khô

Hủ tiếu Nam Vang is een populair Vietnamees straatvoedsel met Cambodjaans-Chinese wortels. Het gerecht is vernoemd naar de Cambodjaanse hoofdstad Phnom Penh (Nam Vang) en het recept is aangepast aan Vietnamese smaken. De noedelsoep moet een heldere en rijke bouillon hebben van varkensbotten, varkensvlees en gedroogde inktvis en garnalen. De noedels kunnen transparante rijstnoedels, taaie tapioca-noedels of dunne Chinese eiernoedels zijn. Toppings omvatten een combinatie van gesneden varkenslever, gekookt varkensvlees, gebakken gehakt varkensvlees, kwarteleitjes, gebakken sjalotten, knoflook en gepocheerde garnalen. Het gerecht wordt meestal geserveerd met een assortiment aan garnering aan de zijkant - Chinese bieslook, Chinese selderij, groene uien, koriander en sla.

Wat is Nam Vang?

India

Putu mayam is een populair straatvoedselgerecht dat zijn oorsprong vindt in de Indiase deelstaat Tamil Nadu of Kerala. Hoewel het van oorsprong uit Zuid-India komt, is het ook extreem populair in Maleisië, Sri Lanka, Singapore en Indonesië. Het gerecht bestaat uit rijst- of idiyappam-meelnoedels die worden bedekt met gedroogde kokosnoot en gezoet met suikerblokjes. De noedels worden gemaakt door het deeg door een zeef te halen (meestal een traditionele rotanmand met gaten) en vervolgens worden ze in dezelfde mand gestoomd, waardoor de noedels een houtachtige geur krijgen. Traditioneel wordt putu mayam geserveerd op een bananenblad, voor gemakkelijkere consumptie. Het kan worden gebruikt als bijgerecht bij vleesgerechten of curry's. De naam van het gerecht is afgeleid van twee woorden, putu, Maleis voor rijstcake, en mayam, dat is afgeleid van het woord mayang, wat gedroogde kokosnoot betekent.

Idiyappam

Ise udon

Ita soba

Jaengban guksu is een traditionele koude noedelsalade die oorspronkelijk uit Zuid-Korea komt. Dit veelzijdige gemeenschappelijke gerecht wordt meestal gemaakt met een combinatie van sobanoedels, kippenbouillon, sojasaus, sla, komkommers, paprika's, wortelen, uien, suiker, sesamolie en wijnazijn. De bouillon wordt gemengd met sojasaus, azijn, suiker en sesamolie, en de noedels worden gekookt, uitgelekt, gespoeld en afgekoeld. De noedelsalade wordt vervolgens op een ronde schaal gerangschikt - komkommers, wortelen, paprika's en uien worden naar de rand van de ronde schaal geduwd, terwijl de noedels in het midden worden geplaatst. Voor het serveren wordt de dressing over de salade gegoten en neemt elke persoon een gewenst deel van de schaal. Jaengban guksu wordt vaak geserveerd als bijgerecht bij Koreaanse barbecue.

Jaengban-guksu

Janchi guksu is een Koreaans gerecht dat bestaat uit noedels van somyeontarwe, geserveerd in een heldere ansjovis- of runderbouillon, die af en toe op smaak wordt gebracht met kelp. Het gerecht wordt meestal gegarneerd met dun gesneden ei (jidan), zeewier (gim), wortels, shitake-paddenstoelen of courgettes, en wordt meestal geserveerd met yangnyeomjang - een pittige dip op basis van sojasaus. De naam janchi betekent banket, wat suggereert dat het gerecht ooit traditioneel werd geserveerd bij speciale gelegenheden.

Janchi-guksu

Japchae is een Zuid-Koreaans gerecht dat wordt gemaakt door glasnoedels en groenten te roerbakken. Het gerecht wordt vaak geserveerd met rundvlees en extra op smaak gebracht met suiker en sojasaus. De naam van het gerecht is vertaald naar een mengsel van groenten. De originele japchae bevatte geen vlees of noedels en werd uitgevonden door de dienaar van koning Gwangaegun, die de maaltijd bereidde voor een koninklijk feest. De koning hield zo veel van het gerecht dat de dienaar werd gepromoveerd tot een hogere rang. Omdat veel Koreaanse gerechten vijf kleuren hebben, voldoet japchae ook aan dat criterium: groen voor spinazie, rood voor wortels, zwart voor champignons en geel en wit voor een gebakken ei, dat meestal wordt gebruikt als garnering in japchae. Tegenwoordig zijn japchae vaak te vinden op talloze Koreaanse verjaardagen of bruiloften, soms in varianten zoals gochu japchae met chilipepers en groenten, of haemul japchae met zeevruchten en groenten.

Japchae

Jjapaguri

Kagoshima ramen is een variant van tonkotsu ramen die wordt bereid in de prefectuur Kagoshima in het zuiden van Japan. Het is geliefd bij de lokale bevolking, maar niet zo populair in de rest van het land. De basis van deze ramen is een troebele tonkotsubouillon gemaakt van varkensbotten, verrijkt met kippenbotten, groenten, ansjovis, kelp en gedroogde paddenstoelen om een gemengde bouillon te maken. Er kunnen twee soorten noedels worden gebruikt: de dikkere, beïnvloed door Okinawa, of extra dunne noedels die lijken op de Taiwanese vermicelli. Deze zachte, volle ramen combineert goed met ingelegde daikon of radijsjes.

Kagoshima-ramen

Kake udon is een eenvoudig Japans gerecht dat bestaat uit dikke udonnoedels geserveerd in een smaakvolle mix van mirin, sojasaus en dashibouillon. Het is een van de meest basale versies van de alomtegenwoordige Japanse udongerechten, meestal geserveerd bestrooid met gesneden groene uien. Kake udon is overal in Japan te vinden en wordt in veel traditionele udonrestaurants gegeten als een voedzaam warm gerecht.

Kaas udon

Kalguksu is een favoriet zomergerecht van veel Zuid-Koreanen, meestal geserveerd tijdens het regenseizoen en op winderige zomerdagen. Het bestaat uit handgemaakte tarwebloem en eiernoedels in een bouillon die meestal wordt gemaakt met schelpdieren, gedroogde ansjovis en kelp. De noedels worden met een mes gesneden, wat het gerecht zijn naam geeft, kalguksu, wat letterlijk mesnoedels betekent. Hoewel zeevruchtenkalguksu de populairste variant is, zijn er andere versies van kalguksu, zoals pittig (jjanppong kalguksu), kip (dak kalguksu) en paddenstoelenkalguksu (beodeot kalguksu). Meestal wordt kalguksu geserveerd met bijgerechten zoals kimchi of gerst gecombineerd met kool en sojasaus. Kalguksu ontstond tijdens het Joseon-dynastietijdperk en het eerste recept voor het gerecht werd gevonden in een oud kookboek genaamd Eumsik Dimibang, geschreven door Lady Jang in 1670. Traditioneel werd kalguksu gegeten tijdens de Yudu-vakantie, wanneer gerst en tarwe werden geoogst. Het was ook een gewoonte om het gerecht te serveren op de eerste verjaardag van een kind, als teken van een lang leven, deugd en gezondheid, maar vandaag de dag wordt kalguksu door iedereen genoten als een goedkoop, stevig en voedzaam gerecht.

Kalgoeksu

Kamaage udon

Kamonanban is een Japans gerecht bereid met sobanoedels in een bouillon op smaak gebracht met eendenvlees, prei, groene uien en een hartig-zoete saus. Er zijn veel variaties, dus het gerecht kan ook verrijkt worden met champignons, spinazie en sinaasappelschil. Omdat het vette eendenvlees gebruikt wordt in kamonanban, is het gerecht vooral populair tijdens de koudere dagen van de winter in talloze soba-restaurants.

Kaminaanban

Curry udon bestaat uit dikke Japanse noedels gemaakt van tarwemeel, geserveerd in een kom Japanse curry. Omdat het een verwarmend gerecht is, is curry udon extreem populair in de winter, en omdat het nogal rommelig kan worden tijdens het eten ervan, bieden sommige curry udon restaurants wegwerp dibs aan klanten. Het gerecht kan variëren in pittigheid - van mild tot heet, afhankelijk van de curry. Een van de populairste toppings voor het gerecht is Shabu Shabu-vlees, dun gesneden zodat het extreem goed combineert met de dikke en taaie udon-noedels.

Karē udon

Thailand

Deze pittige Thaise viscurry wordt meestal geassocieerd met Centraal-Thailand, hoewel vergelijkbare varianten overal in het land te vinden zijn. De populairste versie bestaat uit verse rijstnoedels (khanom chin) die worden geserveerd met een dikke en pittige curry op basis van kokosmelk, witte vis en een dikke currypasta die meestal bestaat uit versgemalen chilipepers, citroengras, garnalenpasta, kurkuma en knoflook. Het gerecht wordt traditioneel geserveerd met verse groenten, citroenbasilicum en gefrituurde chilipepers. Traditioneel wordt het geserveerd met hardgekookte eieren.

Khanom chin nam ya

Khao poon (ook bekend als lao laksa) is een pittige rijstnoedelsoep die oorspronkelijk uit Laos komt. In de loop der tijd is het enorm populair geworden in de meeste landen in Zuidoost-Azië en in de VS. Het wordt beschouwd als een gezond en troostend gerecht vanwege een kleine hoeveelheid vet en een breed scala aan smaken. Het klassieke recept wordt gemaakt met gekookte vermicelli-noedels, geraspte kip, rode currypasta, citroengras, kokosmelk, knoflook, sjalotten, galanga en bamboescheuten. De pittigheid hangt af van de hoeveelheid currypasta en (optioneel) verse chilipepers die in het gerecht worden gebruikt. Voor garnering worden verse lokale groenten gebruikt - koriander, geraspte kool, muntblaadjes en taugé. De soep wordt meestal geserveerd als voorgerecht op Laotiaanse bruiloften en soortgelijke feestelijke evenementen.