Derin yağda kızartılmış yemek

China

Rüzgar kumu tavuğu, aslında Guangdong'da ortaya çıkan Hong Kong'a özgü klasik bir yemektir. Genellikle tavuk parçaları, tuz, beyaz biber, mısır unu, sade un, kimyon, şeker, sarımsak ve yumurta kombinasyonuyla yapılır. Tavuk parçaları şeker, tuz, beyaz biber ve yumurta karışımında marine edilir. Bir süre sonra sade un, mısır unu, kimyon ve tuz karışımıyla kaplanırlar ve ardından yağda kızartılır veya fırında pişirilir. Bittiğinde, yemeğe çıtır çıtır kızarmış sarımsak parçaları serpilir. Yemeğin adı, kimyonun tavuğun üzerine kum serpilmiş gibi görünmesi nedeniyle görsel görünümüne atıfta bulunur.

Feng sha ji

Feng zhao, dim sum tarzı haşlanmış tavuk ayaklarının adıdır. Tavuk ayakları temizlenir, tuzlanır, kurutulur, ardından kemiklerin etrafındaki deriyi şişirmek ve dışını karamelize etmek için yağda kızartılır. Bir sonraki adım, tavuk ayaklarını yumuşatan haşlamadır - bunlar yıldız anason ve dilimlenmiş zencefil ile bir tencere suda kaynatılır. Tavuk ayakları süzülür, istiridye sosu, şeker, karabiber ve siyah fasulye sosundan oluşan bir marine ile karıştırılır ve ardından sos koyulaşana kadar sarımsaklı susam yağında sotelenir. Bu aromatik tavuk ayakları hala sıcakken, genellikle yanında siyah fasulye sosu ile servis edilir.

Feng zhao

Çoğu Britanyalı, balık ve patates kızartmasından daha Britanyalı bir şey olmadığı konusunda hemfikir olacaktır. Bu rahatlatıcı, yaygın olarak sevilen ulusal yemek, taze kızartılmış, sıcak, beyaz balık filetosu ve büyük, dilimlenmiş ve kızartılmış patateslerden oluşur. Morina, mezgit ve pisi balığı, yemek için kızartılan en yaygın balık türleridir ve müşteriler istedikleri balık türünü seçebilirler; morina en popüler seçimdir. Filetolar yumurta, süt ve undan yapılan bir hamura batırılır ve ardından patateslerle birlikte yağ, domuz yağı veya dana yağında kızartılır. Bu yemeğin kökeni, patateslerin kış aylarında balık yerine kızartıldığı 17. yüzyıla dayanırken, kızarmış balık ülkeye Yahudi mülteciler tarafından getirilmiştir. Balık ve patates kızartması, ülkenin her yerinde açılan ve tuz, sirke, lapa bezelye, köri sosu, ketçap, esmer sos ve bir fincan tatlı, sütlü çay gibi birkaç eşlik ve yan ürün sunan çok sayıda chippie (balık ve patates kızartması dükkanı) ile favori bir paket servis yemeğidir. Geleneksel olarak, yemek dışarıda yemeyi kolaylaştırmak için yağlı kağıda ve bir kat gazeteye sarılarak servis edilir ve eğer İngilizlerin yaptığı gibi yapmak istiyorsanız, onu yemenin tek kabul edilebilir yolu budur. İlginçtir ki, Yorkshire'da bir fincan çay, balık ve patates kızartması için mükemmel bir içecek eşleşmesidir.

Balık ve patates kızartması

United States

Balık kızartması hem yemeği hem de Wisconsin'deki popüler cuma gecesi geleneğini ifade eder. Balık hamura bulanır veya galeta ununa bulanır, ardından büyük miktarda balık pişirmenin en hızlı yolu olan derin yağda kızartılır. Cuma gecesi etkinliği ortaçağ Roma Katolik zamanlarına dayanır. Cuma, İsa'nın çarmıha gerilmesiyle bağlantılıdır, bu nedenle gün perhizi simgeler - bu durumda etten, ancak balık sıcakkanlı bir yaratıktan gelmediği düşünüldüğünden serbest bırakıldı. Balık kızartma uygulaması, Wisconsin'e yerleşen İrlandalı, Polonyalı ve Alman Katolik göçmenlerden gelmiştir. Herhangi bir balık işe yarar, ancak en yaygın çeşitleri morina balığı, walleye balığı, göl levreği ve bluegill'dir. Geleneksel olarak, kızarmış balığa lahana salatası, patates salatası, patates kızartması, tartar sosu, hushpuppies veya limon dilimleri eşlik eder. Balık kızartması sadece bir yemekten daha fazlasıdır - Wisconsin'de haftanın sonunu kutlayan ortak bir etkinliktir.

Balık Kızartması

Spain

Flamenquíèn, domuz filetosu pirzolalarına sarılmış jam&oacute;n serrano dilimlerinden oluşan bir İspanyol yemeğidir. Karışım yumurtalara batırılır, galeta ununa bulanır ve ardından sıcak yağda kızartılır. Adı, yemeğin altın renginin (yumurtalardan gelen) İmparator Charles V'in Flaman yardımcılarının sarı saçlarını anımsatması gerçeğine atıfta bulunarak küçük Flaman olarak çevrilebilir. Flamenquíèn geleneksel olarak patates kızartması ve mayonezle servis edilir. Menşei Andéjar ve Bujalance şehirleri arasında tartışmalıdır, ancak kesin olarak bilinen şey yemeğin 1950'lerde icat edildiğidir.

Flamenkin

Belgium


Budapeşte mutfak tarihinin nostaljik ve seçkin dünyasında 'Svábhegyi kifli' (Svábhegy ay çöreği/kruvasanı), şehrin 12. bölgesinin zarif boş zaman kültürünü temsil eden ikonik bir hamur işi olarak özel bir yere sahiptir. Buda'daki yemyeşil doğası ve tarihi villalarıyla bilinen pitoresk bir tepe olan Svábhegy, geleneksel olarak şehrin entelektüel ve yaratıcı elitleri için popüler bir yazlık dinlenme yeriydi. Svábhegyi kifli, bu ortamdan sevilen bir kahvaltı ve atıştırmalık öğesi olarak doğdu; daha zengin hamuru, daha belirgin çıtırlığı ve savaş öncesi Budapeşte'nin sofistike 'polgári' (burjuva) yaşam tarzıyla olan tarihsel bağı sayesinde sıradan 'tejes kifli'den (sütlü çörek) kendini ayırır. Güneşli verandaların, berrak sabah havasının ve Buda tepelerindeki yaşamın nazik hızının imgelerini uyandıran bir hamur işidir.

Otantik bir Svábhegyi kifli'nin sırrı, hamurun özel bileşiminde ve işlenişinde yatar. Hafif ve havadar endüstriyel ruloların aksine, Svábhegyi çeşidi, daha yüksek oranda tereyağı veya 'zsír' (iç yağ) ve bazen bir miktar süt ile zenginleştirilmiş mayalı bir hamur kullanır; bu da yoğun ama yumuşak bir iç doku (ekmek içi) sağlar. Şekillendirme süreci ritmik bir sanattır; hamur ince üçgenler halinde açılır ve ardından elle sıkıca rulo yapılarak birkaç belirgin katmana sahip mükemmel bir hilal oluşturulur. Bu teknik çok önemlidir çünkü kabuğun gelişmesi için maksimum yüzey alanını oluşturur. Fırınlamadan önce, hilal çöreklerine derin, maun rengi bir parlaklık kazandırmak için genellikle yumurta sarısı sürülür. Svábhegyi stilinin bir imzası da üzerindeki iri deniz tuzu ve bütün kimyon tohumlarıdır; bunlar hamur işinin zenginliğini dengeleyen ani bir iştah açıcı, topraksı ve hafif narenciyemsi bir lezzet patlaması sağlar.

Pişirme süreci de aynı derecede önemlidir; geleneksel olarak dış kısmın ince, kırılgan ve olağanüstü derecede 'ropogós' (çıtır) olmasını sağlarken iç kısmın yumuşak ve hafif çiğnenebilir kalması için yüksek sıcaklıkta gerçekleştirilir. Sonuç, derin bir duyusal deneyim sunan bir hamur işidir: kabuğun duyulabilir çıtırtısı, kavrulmuş kimyon ve kızarmış tereyağı aroması ve iç dokunun tatmin edici yoğunluğu. Standart sofra ekmeklerinden daha zengin olduğu için Svábhegyi kifli genellikle tek başına bir ödül olarak veya sofistike bir kahvaltının temeli olarak tüketilir. Tarihsel olarak yüksek kaliteli tereyağı, yerel bal veya güne iştah açıcı bir başlangıç için birkaç dilim 'téliszalámi' (kış salamı) ile eşleştirilir.

Svábhegyi kifli'yi deneyimlemek, Buda'nın tarihi cazibesinin kalbine bir yolculuktur. Bir zamanlar 12. bölgenin görkemli villalarının ve otellerinin temel gıdasıyken, bugün hala şehrin 'barış zamanı' (békeidő) mutfak mirasını korumaktan gurur duyan geleneksel Budapeşte fırınlarında ve atmosferik kafelerinde bulunabilir. En iyi fırından yeni çıkmış haliyle, yanında dumanı tüten bir fincan kahve veya bir bardak soğuk süt eşliğinde, ideal olarak bir tepe kafesinden Tuna Nehri'nin panoramik manzarasını izlerken tadını çıkarmak gerekir. Svábhegyi kifli sadece bir hamur işi değildir; Budapeşte'nin ruhundan bir parçadır, şehrin efsanevi yemek kültürünü tanımlamaya devam eden zarafetin ve zanaatkar işçiliğin zamansız bir hatırlatıcısıdır.


Svábhegyi kifli

Patates kızartması, dünya genelinde en yaygın tüketilen ve en bilinen atıştırmalıklardan biridir. Temel olarak patateslerin soyulup çubuk şeklinde kesilmesi ve sıcak yağda kızartılmasıyla hazırlanır. İsminin aksine, kökeninin Belçika olduğu yaygın olarak kabul edilir. Ancak Fransa’da sokak satıcıları aracılığıyla popülerleşmesi, yemeğin uluslararası alanda Fransız mutfağıyla ilişkilendirilmesine yol açmıştır.

Hazırlık sürecinde genellikle nişasta oranı yüksek patates türleri tercih edilir. Patatesler kesildikten sonra nişastasını azaltmak için suda bekletilir ve kurulanır. Geleneksel yöntemlerde iki aşamalı kızartma uygulanır. İlk aşamada düşük sıcaklıkta patatesin içi pişirilir, ikinci aşamada ise daha yüksek sıcaklıkta dış yüzeyin çıtır olması sağlanır. Ayçiçek yağı, bitkisel yağlar veya hayvansal yağlar kızartma için yaygın olarak kullanılır.

Kültürel açıdan patates kızartması, fast food kültürünün temel taşlarından biridir. Hamburger, köfte, tavuk ve balık gibi birçok yemeğin yanında servis edilir. Türkiye’de ketçap ve mayonez en yaygın soslar olmakla birlikte, baharatlı ve özel soslu çeşitler de giderek popülerleşmektedir.

İçeriği oldukça sade olan patates kızartması; patates, yağ ve tuzdan oluşur. Ancak günümüzde baharatlar, peynirler ve farklı kaplamalarla zenginleştirilmiş versiyonları da mevcuttur. Patates kızartması, pratikliği, lezzeti ve doyuruculuğu sayesinde her yaş grubuna hitap eden evrensel bir lezzet olarak kabul edilir.

Patates Kızartması

Kızarmış yayın balığı veya güney kızarmış yayın balığı, Amerikan Güney'inden gelen geleneksel bir balık spesiyalitesidir. Yayın balığı filetoları önce ayranda ıslatılır ve ardından sıcak yağda kızartılmadan önce mısır unu karışımına bulanır. Mısır unu kabuğu, balığa dışarıdan eşsiz bir lezzet ve güzel bir çıtırlık verirken içeriden yumuşak ve nemli kalır. Kızarmış yayın balığı, geleneksel olarak mısır unu köfteleri, hush puppies, tartar sosu, lahana salatası ve (bazen) kızarmış turşu ile servis edilir. Bu sevilen Güney balık yemeği, Güney'deki çok sayıda balık kızartma lokantasında mevcuttur.

Kızarmış yayın balığı

Güney mutfağının en popüler yemeği olan kızarmış tavuk, herkesin bir favorisi olduğu, ister annelerinin yaptığı bir şey, ister kült bir yol kenarı lokantası veya eski bir restoran olsun, birçok tartışmanın konusudur. Ancak, etin nemli, sulu ve yumuşak olması, çıtır çıtır, altın rengi bir kabukla kaplanması gerektiği konusunda evrensel olarak hemfikirdir. Her şey, İskoç göçmenlerin Güney'e yerleşerek kızarmış tavuk tariflerini yanlarında getirmeleriyle sömürgeleşme döneminde başladı. Daha sonra Afrikalı köleler yeni çeşniler ve baharatlar getirdiler ve yemek hızla popülerlik kazandı. Tipik çeşniler arasında tuz, karabiber ve acı biber bulunur ve et parçaları elle yenilebilir olmalıdır, böylece tüketici hem kabuğu hem de eti aynı anda ısırabilir. Tavuklar taze ve daha küçük olmalıdır, çünkü et çok daha yumuşak olacak ve kabuk ile et oranı mükemmel bir şekilde dengelenecektir. Tavuk parçaları sıcak, çıtır ve tüketilmeye hazır hale geldiğinde, geleneksel olarak tereyağlı bisküvi, Güney usulü patates salatası, patates püresi veya kremalı sosla servis edilir.

Kızarmış tavuk

Fesleğenli kızarmış yabani sıçan, aborjin Tayvan mutfağına özgü alışılmadık bir lezzettir. Yemek, temizlenmiş, derisi yüzülmüş ve baharatlı hamurla kaplanmış yerel olarak yakalanmış yabani sıçanların derin yağda kızartılması ve ardından etin taze doğranmış Tayvan fesleğeniyle tatlandırılmasıyla hazırlanır. İçinde bir miktar av eti olduğu söylenen yabani sıçan etinin tadı genellikle bir tavşanınkine benzetilir. Bu yemek geleneksel olarak yerli Puyuma halkı tarafından hazırlanmıştır.

Fesleğenli Kızarmış Yabani Sıçan

This unique, skinless, deep-fried sausage is a popular snack that is mostly consumed in Belgium and the Netherlands. There has been a long dispute whether frikandel is originally Belgian or Dutch, and although the exact origin of frikandel is unknown, it is certain that the dish first appeared in the 1950s. The original frikandel sausage consisted of a variety of meat, most commonly pork, chicken, and horse meat. However, since eating horse meat is sometimes regarded as taboo these days, most producers eliminated it from their recipes. Traditionally, it is served plain, with a dollop of mayonnaise on the side. However, it can be served as broodje frikandel, where the sausage is served in a white bread bun, or as frikandel speciaal, when the sausage is sliced through the middle and doused with mayonnaise, curry ketchup, and finely chopped onions. Frikandel can often be found at numerous snack bars and friteries throughout Belgium and the Netherlands.

Frikandel

Italy

Frittelle di stocco, bölgenin mutfağının temel gıdası olan stoccafisso'dan (kuru balık) yapılan geleneksel Calabria kızartmalarıdır. Bu lezzetli ikramlar genellikle un, su ve yumurtadan bir hamur yapılarak hazırlanır, buna ince kıyılmış, yeniden sulandırılmış kuru balık ve lezzeti artırmak için kıyılmış sarımsak ve maydanoz eklenir. Daha sonra karışım sıcak yağa kaşıkla dökülerek kızarana ve çıtır çıtır olana kadar kızartılır. Genellikle meze veya atıştırmalık olarak tüketilen frittelle di stocco, özellikle şenlikli günlerde popülerdir ve zengin tadı ve çıtır dokusu nedeniyle çok beğenilir.

Stoklu fritelle

Assorted fried seafood known as fritto misto di pesce is hugely popular in Campania, but it is also found all over Italy. However, fritto misto is one of those dishes that differs widely across the country. Along the Italian seaside, it will always include crustaceans and mollusks, typically shrimp and squid, and often paranza, which is a collective name for very small whole fish such as fresh anchovies, sardines, baby mackerel, or mullet. Depending on the region, fritto misto is sometimes batter-fried, but the simplest method of preparing it is lightly coating the food in flour and quickly deep-frying it in hot oil until it forms a nice golden brown crust.

Fritto misto di pesce

Luxembourg

Lüksemburg mutfağının geleneksel balık spesiyalitelerinden biri olan friture de la Moselle, altın rengi ve çıtır çıtır olana kadar hamurla kaplanıp kızartılan çeşitli küçük balık türlerinden oluşur. Balıklar geleneksel olarak Moselle nehrinden temin edilir. Balıklar tuz ve karabiberle tatlandırıldıktan sonra önce limon suyuna batırılır, sonra un ve yumurta hamuruyla kaplanır ve son olarak derin yağda kızartılır. Friture de la Moselle genellikle sadece yanında limon dilimleriyle servis edilir ve balığı yemenin geleneksel yolu parmakları kullanmaktır. Küçük kızarmış balığın yanında patates kızartması ve bir bardak kaliteli Lüksemburg Riesling içmek bu balık lezzetinin tadını çıkarmanın bir başka harika yoludur.

Moselle Fritürü

Fuhjehi kavaabu are traditional fritters originating from the Maldives. The two main components of these fritters are the batter and the tuna mixture. The batter is made with flour, eggs, salt, baking powder, turmeric, and water, while the tuna mixture is made with canned tuna, Scoth Bonnet peppers, curry leaves, potatoes, ginger, pepper, salt, onions, and lemon juice. The tuna mixture is shaped into small balls and placed into the batter. The balls are scooped from the batter and fried in heated oil until golden brown. These fritters are especially popular during Ramadan.

Fuhjehi kavaabu

The round and crispy ganmodoki are traditional Japanese tofu fritters. Originally, the name referred to a combination of stuffed and deep-fried tofu, but today it applies to a delicious combination of mashed tofu and various vegetables. Deep-fried until golden, ganmodoki fritters are usually enjoyed plain or served as a complement to soups or stews. It is believed that ganmodoki originated among the Buddhist monks, who had many innovative ways to replace meat products with nutritious and filling dishes.

Ganmodoki

Canada

Zencefilli dana eti, Çin mutfağından etkilenen bir Kanada yemeğidir. 1970'lerde Calgary'deki Silver Inn restoranında George Wong tarafından icat edilmiştir. Yemek, hamurla kaplanmış, kızartılmış ve ardından tatlı ve baharatlı koyu bir sosla kaplanmış marine edilmiş dana dilimlerinden oluşur. Sos soya sosu, mantarlı soya sosu, beyaz sirke, Çin şarabı, şeker, su ve ezilmiş acı biberle yapılırken, hamur yumurta, su, mısır nişastası, un ve beyaz biberden oluşur. Sos, havuç, dolmalık biber, sarımsak ve tabii ki zencefil gibi sebzelerin eklenmesiyle zenginleştirilir. Zencefilli dana eti servis edildiğinde genellikle beyaz pirinçle birlikte servis edilir.

Zencefilli dana eti

Gorengan is a generic name that refers to a wide group of Indonesian deep-fried snacks that can be prepared with a variety of ingredients. Whether savory or sweet, the fritters usually combine egg batter with various additions such as bananas, tempeh, tofu, sweet potatoes, or jackfruit. The ingredients can be finely sliced and incorporated into the batter or merely dipped before they are fried. Gorengan is one of the most common Indonesian street food items that is sold at numerous markets throughout the country. Although they come in a seemingly endless number of combinations, some of the most popular varieties include pisang goreng (bananas), ubi goreng (sweet potato), aci goreng (fried tapioca dough), tahu goreng (fried tofu), and singkong goreng (fried cassava).

Gorengan

Tatlı ve ekşi domuz eti, dışı çıtır çıtır, içi yumuşayana kadar kızartılmış, hamurla kaplanmış domuz etinden oluşan bir Çin yemeğidir. Et parçaları daha sonra parlak kırmızı, yapışkan, tatlı ve ekşi bir sos ve havuç, yeşil biber ve soğan gibi sebzelerle karıştırılır. Yemeğin kökeni 18. yüzyıl Kanton mutfağına dayanır ve bölgede hala son derece popüler bir yemektir. 20. yüzyılın başlarında, tatlı ve ekşi domuz eti, demiryollarında çalışan Çinli göçmenler aracılığıyla Amerika Birleşik Devletleri'ne yayıldı. Yemek Amerika'da Çin'dekinden çok daha tatlıdır ve tatlı ve ekşi domuz etinin geleneksel bir Çin Yeni Yılı yemeği olduğuna inanılsa da, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bazı Çin topluluklarında yaygındır.

Gu lao rou

Gulha is the national dish of Maldives, a deep-fried pastry ball filled with smoked fish such as Maldive fish or tuna, along with desiccated coconut and onions. The snacks are usually sold at small caf&eacute;s known as hotaa, or in shops scattered throughout the island. It is recommended to pair gulha with a cup of hot sweetened tea.