Güveç

Birmingham balti, tavuk veya kuzu etiyle hazırlanan (bazıları sebze veya balık da kullanabilir) ve pişirildiği geleneksel bir çelik kasede servis edilen bir köri çeşididir. Genellikle yanında naan ekmeği ile servis edilir. Hint körileri kategorisine girmesine rağmen, adından da anlaşılacağı gibi balti'nin Birleşik Krallık'ta, daha spesifik olarak Birmingham'da yaratılmış olması çok olasıdır. Şehirde, muhtemelen otantik mutfak geleneklerine göre balti'yi icat eden büyük bir Pakistan nüfusu vardır. 1970'lerde, Birmingham'da popüler, yavaş pişirilen köriler servis eden restoranlar açmaya başladılar. Baharat seçimleri, taze ürünler henüz mevcut olmadığından ticari olarak temin edilebilen köri ezmeleri ve kurutulmuş otlar içeriyordu. Yemek, geleneksel yavaş pişirme yöntemi müşterilere yeterli veya hızlı hizmet vermek için yeterli olmadığında modern şeklini aldı. Daha sonra restoran sahipleri, yemeğin çok daha hızlı hazırlanmasını sağlayan iki kulplu ince çelik kase olan artık ünlü balti'yi dahil ettiler. Desteklenmeyen bir teoriye göre yemeğin kökeni, Pakistan'ın kuzeyindeki dağlık bölge olan Baltistan olabilir, ancak geleneksel kaseyle ilişkilendirilmiş olması daha olasıdır. Birmingham balti, kuru otlar kullandığı ve geleneksel ghee'nin bitkisel yağla değiştirildiği için geleneksel bir körinin atipik bir versiyonudur. Birmingham'da balti servis eden restoranlara halk arasında balti evleri denirdi ve 1990'larda diğer İngiliz şehirlerine yayıldılar. Bugüne kadar, Birmingham balti, en sevilen İngiliz körilerinden biri olmaya devam ediyor.

Birmingham Balti

Slovenia

Bograč, Prekmurje'nin Macar yönetimi altında olduğu dönemde Macar çobanlar tarafından icat edildiği varsayılan geleneksel bir Sloven et yahnisi. Yahnide dört çeşit et bulunur - geleneksel olarak domuz eti, sığır eti, geyik eti ve yaban domuzu - patates, soğan, baharatlar, şarap ve isteğe bağlı olarak mantarla birlikte kaynatılır. Yemeğe, bugün hala içinde hazırlandığı geleneksel bir kazan olan bogracs'tan dolayı bu isim verilmiştir.

Bograç

Austria

Böhmisches Schwammerlgulasch, Viyana'dan gelen geleneksel bir Avusturya güvecidir. Genellikle mantar, havuç, kereviz, patates, yeşil soğan, arpacık soğanı, tavuk suyu, beyaz şarap, ekşi krema, tereyağı, kırmızı biber, defne yaprağı, ardıç meyvesi, kimyon tohumu, dereotu, sevgi otu, sirke, tuz ve beyaz biberin bir kombinasyonuyla yapılır. Arpacık soğanları tereyağında sotelenir, ardından kırmızı biber, beyaz şarap ve tüm sebzeler ve defne yaprakları ile karıştırılır. Karışım et suyu ile kaplanır, tuz ve karabiberle tatlandırılır ve et suyu koyulaşana kadar pişirilir. Mantarlar tencereye eklenir ve ardıç meyveleri ve defne yaprakları çıkarılır. Son olarak ekşi krema, dereotu ve sevgi otu güvece eklenir, birkaç dakika daha pişirilir ve ardından damak zevkinize göre sirke eklenir. Güveci çavdar ekmeği veya yanında köfte ile servis etmeniz önerilir.

Böhmisches Schwammerlgulasch

Canada

Bouilli, havuç, şalgam, lahana ve patates gibi sebzelerle ucuz dana eti ve tuzlu domuz eti parçalarıyla yapılan, ünlü Fransız pot-au-feu'suna benzeyen klasik bir Quebec yemeğidir. Bu malzemelerin kombinasyonu, et yumuşayana ve et suyu lezzetle dolana kadar ot aromalı bir et suyunda yavaşça kaynatılır. Yemeğin adı tam anlamıyla haşlanmış anlamına gelir. Yemeğin tek bir tarifi olmasa ve her aile farklı şekilde hazırlasa da, çoğu insan servis kasesinin dibine hardallı bir dilim ekmek koymayı sever ve bu doyurucu yemeğe hafif bir asitlik katar.

Québec Çorbası

France

Bouillon d'awara (bouyan wara ve awara suyu olarak da bilinir) geleneksel bir Guyana spesiyalitesidir. Bu yemeğin ana malzemesi awara adı verilen bir palmiye meyvesinin ezmesidir. Ezme, uzun süre yavaşça pişirilen ve içine tütsülenmiş balık, sebzeler, tuzlanmış et, tavuk, manyok ve çeşitli otlar gibi çok sayıda ek malzeme eklenen kalın bir et suyunun temeli olarak kullanılır. Awara suyu geleneksel olarak Paskalya şenlikleri sırasında hazırlanır ve genellikle yanında pilavla servis edilir.

Awara bulyonu

Greece

Boutridia, Zakynthos'tan gelen bir sebze yahnisi. Genellikle fasulye, patlıcan, patates, beyaz pancar, kabak, bamya, domates, sarımsak ve zeytinyağı ile hazırlanır. Sebzelerin çoğu sotelenir ve her şey daha sonra tuz ve karabiberle tatlandırılır ve fırında pişirilir. Boutridia'nın taze ekmekle ve ideal olarak ladotyri - Zakynthia'nın mevsiminde üretilen beyaz peyniri - ile servis edilmesi önerilir.

Butridia

Sweden

Br&auml;nnesnuda, Sk&aring;ne bölgesinden gelen geleneksel bir İsveç yemeğidir. Birkaç çeşidi olmasına rağmen, yemek genellikle domuz budu, havuç, pırasa, kereviz, patates, lahana, pastırnak, yaban turpu, beyaz biber ve yulaf ezmesinin bir kombinasyonu ile yapılır. Domuz budu sebzeler ve baharatlarla pişirilir ve bir süre sonra yulaf ezmesi tencereye eklenir ve yemek her şey yumuşayana kadar kısık ateşte pişirilir. Bittiğinde, br&auml;nnesnuda genellikle kıyılmış maydanozla süslenir ve yanında hardalla servis edilir. Yemek özellikle kışın popülerdir.

Çıplak tenli

Buranija, ana malzemeleri yeşil fasulye ve dana eti parçaları olan lezzetli bir Bosna yahnisi. Yahniye genellikle soğan, sarımsak, havuç veya patates gibi ek malzemelerle tuz, kırmızı biber, karabiber ve defne yaprağı aroması verilir. Tüm malzemeler lezzetlerini birleştirene ve et yumuşayana kadar birkaç saat kısık ateşte pişirilir, ancak buranija yemeğin vejetaryen versiyonunda et olmadan da hazırlanabilir.

Buranija

Yavaş pişirilmiş bu mısır (hominy) ve fasulye yahnisi sebzelerle (muz, tatlı patates, kabak ve tatlı patates), etle (marine edilmiş domuz eti, chorizo sosisleri veya ton balığı) ve baharatlarla (defne yaprakları, sarımsak ve kırmızı biber) yapılır. Mükemmel bir "fakir yemeği"dir; ucuz, doyurucu ve protein doludur. Batı Afrika kıyılarındaki on adadan oluşan bir takımada olan Cape Verde'den gelir ve Portekizli yerleşimcilerin ilk kez Amerikan sebzeleri yetiştirmeye başladığı 15. yüzyıla dayanır. Yemeğin iki çeşidi vardır: cachupa rica (zengin) ve cachupa pobre (fakir), ikisi arasındaki tek fark rica'nın etle, pobre'nin ise sebzelerle yapılmasıdır. Cachupa rica özel günlerde ve düğünlerde olmazsa olmazdır. Cape Verde'nin ulusal yemeği olarak kabul edilir ve takımadalardaki on adanın hepsinde servis edilir ve her birinin kendine özgü bölgesel çeşidi vardır. Hem erkekler hem de kadınlar tarafından pişirilen bir yemektir ve birçok evde ve restoranda geleneksel bir cumartesi yemeğidir. Yemek yavaş pişirilir ve ona harika bir lezzet derinliği kazandırır. Artan cachupa, kızartılıp cachupa refogada olarak servis edilebilir; bu, genellikle kızarmış yumurta, sosis veya uskumru ile servis edilen lezzetli bir kahvaltı yemeğidir.

Kachupa

Cachupinha, Cape Verde'nin ulusal yemeği olan cachupa'nın basit ve kolay bir versiyonudur. Genellikle hominy, kabak, bakla, domates, chouri&ccedil;o sosisi, karabiber, kişniş, soğan, zeytinyağı ve tuzdan oluşan bir kombinasyonla yapılır. Soğan, sosis ve karabiber zeytinyağında sotelenir ve ardından ıslatılmış hominy ve diğer malzemelerle karıştırılır. Karışım kaynatılır ve sebzeler yumuşayana kadar kısık ateşte pişirilir. Yemek servis edilmeden önce tuzla tatlandırılır ve kıyılmış kişniş serpilir.

Cachupinha

Spain

Caparrones, La Rioja'dan gelen geleneksel bir İspanyol yemeğidir. Bu doyurucu güveç, caparrón (kırmızı barbunya fasulyesi türü), domuz kaburgası, pastırma, chorizo ve domuz ayağı, kulak ve kuyruk ile yapılır. Fasulyeler suda bekletilir, süzülür ve ardından fasulyeler yumuşayana kadar diğer malzemelerle pişirilir. Servis etmeden önce et çıkarılır ve kızarmış sebzelerle birlikte bir güveç kabına yerleştirilir. Önce fasulyeler, ardından et ve sebzeler yenir.

Kaparolar

Argentina

Patagonya'dan gelen bu doyurucu et yahnisi genellikle sığır eti parçaları, patates, kabak, tatlı patates, mısır ve domatesle hazırlanır. Genellikle kuru veya taze meyvelerle, genellikle kayısı veya kuru üzümle zenginleştirilir ve bazen fırında bitirilmeden önce bütün bir balkabağının içine yerleştirilir. Carbonada criolla, komşu Uruguay'da da sevilen bir kış yemeğidir.

Karbonada Kriolla

Carcamusa, Toledo'dan gelen geleneksel bir İspanyol yemeğidir. Bu et ve sebze yahnisi genellikle sığır eti, reçel, domates, soğan, chorizo, dolmalık biber, sarımsak, bezelye, beyaz şarap, acı biber, tuz, karabiber, kekik, kırmızı biber ve et suyu kombinasyonuyla yapılır. Yahni kısık ateşte pişirilir ve daha sonra genellikle sosu temizlemek için yanında bolca çıtır ekmekle birlikte küçük bir toprak kapta tapa olarak servis edilir. Carcamusa'nın bir gece bekletildiğinde en iyi tadı verdiği söylenir. Yemek 1950'lerde icat edildi.

Karkamusa

Carne al desarreglo, Madrid'den gelen geleneksel bir İspanyol güvecidir. Güveç genellikle dana eti, domates, soğan, sarımsak, beyaz şarap, zeytinyağı, tuz ve karabiberin bir kombinasyonuyla yapılır. Dana eti küpler halinde kesilir ve sotelenmiş soğan ve sarımsakla bir tavada kızartılır. Karışım beyaz şarapla kaplanır ve sıvı azalana kadar pişirilir. Tencereye domatesler eklenir ve güveç daha sonra her şey yumuşayana ve sos koyulaşana kadar kısık ateşte pişirilir. Güveç geleneksel olarak domateslerin mevsiminde yaz aylarında servis edilir ve genellikle yağda kızartılmış ve sarımsak ve maydanozla kaplanmış patates dilimleri olan patatas chulas ile servis edilir.

Tasarımda pişir

Italy

Cassoeula, Lombardiya bölgesinden gelen, doyurucu bir güveçte haşlanmış domuz pirzolası ve lahanadan oluşan geleneksel bir İtalyan yemeğidir. Yemek genellikle yanında kremalı polenta ile servis edilir. Yemeğin adı, içinde hazırlandığı tavaya atıfta bulunan tava anlamına gelen cazza kelimesinden türemiştir. Cassoeula, çok doyurucu ve besleyici olduğu için geleneksel olarak kış aylarında hazırlanır. Domuz kesim sezonunun sonunu işaret eden 17 Ocak'ta kutlanan St. Anthony Abbot bayramıyla yakından ilişkilidir.

Cassoeula (Kaşar)

Ucuz, kolay ve lezzetli cawl, geleneksel bir Gal yahnisi. Yemeğin 14. yüzyılda icat edildiğine inanılıyor. Cawl geleneksel olarak açık ateşte bir tencerede hazırlanırdı ve genellikle şenliklerde ve özel günlerde servis edilirdi. Günümüzde İngilizler herhangi bir Gal yahnisi için cawl derler, ancak en geleneksel versiyon kuzu eti ve pırasa gibi Gal favorilerini içerir. İlk başta cawl kışın hazırlanırdı, ancak bugün birçok Gal restoranında yıl boyunca yenir. Bu ortaçağ yahnisi zamanla geliştiğinden, içinde herhangi bir sebze, et veya deniz ürünü kullanılabilir ve malzemeler esas olarak konuma bağlıdır; deniz ürünleri cawl kıyı bölgelerinde daha sık görülürken, etli çeşitleri iç kesimlerde daha gelenekseldir. Tek zorunluluk, malzemeler ve tatlar tamamen kaynaşana kadar saatlerce pişirilmesidir. Cavlanın geleneksel olarak iki şekilde tüketilmesi mümkündür: Et ve sebzeler et suyuyla birlikte tüketilir veya yemek iki porsiyona bölünerek önce et suyu, sonra et ve sebzeler servis edilir.

Gaklamak

Ceci in umido, İtalya'dan gelen geleneksel bir nohut yahnisi. Bu basit yemek nohut, sarımsak, zeytinyağı, tuz ve karabiberin birleşimiyle yapılır. Nohutlar ıslatılır ve sotelenmiş kıyılmış sarımsak ve zeytinyağı ile bir tavada pişirilir. Daha sonra karışım suyla kaplanır, tuz ve karabiberle tatlandırılır ve nohutlar yumuşayana kadar kısık ateşte pişirilir. Bittiğinde, bu nohut yahnisi ayrı kaselerde servis edilir. Yemek ılık veya soğuk olarak servis edilebilir. İstenirse, daha fazla lezzet için güvece biberiye ve soğan gibi ek malzemeler de eklenebilir.

Ceci umidoda

Japan

Sumo güreşçilerinin diyetinin yüksek kalorili bir temel yemeği olan chankonabe, dashi, sake, tavuk veya balık ve daikon ve bok choy gibi sebzelerden oluşan zengin bir güveçtir, ancak yemeğin sabit bir tarifi yoktur ve genellikle protein açısından zengin, kolayca bulunabilen malzemeler içerir. Yemek genellikle pirinç, bira ve kızarmış tavuk ve karides köftesi gibi garnitürlerle servis edilir. Chankonabe, Niigata'lı aşçıların sumo güreşçileri için yemek yapmaya başladığı 19. yüzyılın sonlarına dayanır. Bir sumo yemeğinin ana yemeğidir ve tüm güreşçiler, yemeği sevseler de sevmeseler de kilo alma diyetlerinin bir parçası olarak bunu yemek zorundadır. Chan kelimesi babayı ifade ederken, nabe kelimesi genellikle masada servis edilen tek tencerelik yemekleri ifade eder. Ancak chankonabe sadece sumo güreşçilerine özgü bir çorba değil, kış ayları için ideal, besleyici ve doyurucu bir çorbadır; ancak çok fazla kilo almamak için ölçülü tüketilmesi gerekir.

Şankonabe

Chapea, fasulye, pirinç ve muz, auyama kabağı (calabaza), soğan, yeşil biber, havuç ve sarımsak gibi sebzelerle yapılan doyurucu bir Dominik yahnisi. Yahniye genellikle kişniş ve ekşi portakal suyu veya limon suyu eklenir. Servis edildiğinde genellikle longaniza sosisi eşlik eder, ancak füme jambon veya domuz pirzolasıyla da lezzetlidir. İstenirse yahniye küp doğranmış avokadolar ekleyin.

Şapeya

India

Cheera moru, Güney Hindistan'dan gelen geleneksel bir Hint köri yemeğidir ve özellikle Kerala'da popülerdir. Yemek genellikle ıspanak, yoğurt, domates, zencefil, acı biber, arpacık soğanı, sarımsak, bitkisel yağ, hardal tohumu, çemen otu, köri yaprakları, zerdeçal ve tuz kombinasyonuyla yapılır. Hardal tohumları yağda kızartılır ve çemen otu, sarımsak, acı biber, arpacık soğanı, köri yaprakları ve zencefil ile karıştırılır. Karışım, arpacık soğanları kızarana kadar sotelenir. Her şey karıştırılırken tavaya domates, zerdeçal, ıspanak ve tuz eklenir ve daha sonra tava ocaktan alınır. Karıştırırken yoğurt yavaş yavaş eklenir ve yemek sürekli karıştırılarak kısık ateşte yavaşça ısıtılır. Cheera moru köri, yanında buharda pişirilmiş pilav ile sıcak servis edilir.