Vleesgerecht

India

Chintakaya chaap is een traditionele Indiase curry die oorspronkelijk uit Andhra Pradesh komt. Het gerecht wordt meestal gemaakt met een combinatie van lamskoteletten, dun gesneden uien, mosterdpoeder, gember, gesneden aardappelen, olie, hete pepers, tamarinde, chilipoeder en zout. De lamskoteletten worden in olie gekookt met uien, mosterdpoeder en gemberpasta tot het vlees mals wordt. De aardappelen, tamarinde, chilipoeder en hete pepers worden aan de pan toegevoegd en de curry wordt op laag vuur gekookt tot alles gaar is. Als het klaar is, wordt chintakaya chaap meestal gegarneerd met gesneden uien en muntblaadjes.

Chintakaya-chaap

Chivo guisado is een Dominicaanse geitenstoofpot. Het wordt meestal bereid met stukjes geitenvlees, uien, bittere sinaasappels, knoflook en tomaten, terwijl de geheimen van deze delicatesse wilde oregano en Scotch bonnet pepers zijn. Lokale geiten voeden zich met wilde oregano, wat de reden is voor de geweldige smaken van chivo guisado. Het wordt aanbevolen om deze malse en smaakvolle stoofpot te serveren met chench&eacute;n (gebarsten maïspilaf), wat een andere delicatesse is uit dit land.

Jongen gekleed

Spain

Chivo lechal Malague&ntilde;o is een traditioneel Spaans gerecht dat oorspronkelijk uit Malaga komt. Het hoofdingrediënt is zogende geit (meestal schouder en poot) die in de provincie Malaga wordt gefokt en sappig en mals vlees heeft. Andere ingrediënten zijn citroensap, olijfolie, knoflook, wijn, tijm, oregano en zout. De stukken zogende geit worden in een aardewerken ovenschaal gelegd en op smaak gebracht met de specerijen en knoflook. Het vlees moet 12 uur marineren voordat het met olijfolie wordt besprenkeld en ongeveer een uur wordt gebakken. Elke 15 minuten wordt het vlees overgoten met een mengsel van water, citroensap en wijn. Als het klaar is, wordt het malse vlees geserveerd met een paar aardappelen of courgette erbij.

Chivo lechal Malagueño

Guatemala

Choc'a is een traditioneel gerecht dat oorspronkelijk uit Guatemala komt, met name uit de stad Almolonga. Het gerecht wordt gemaakt met een combinatie van in stukken gesneden varkensschouder zonder bot, uien, tomaten, sesamzaad, pompoenpitten, knoflook, zwarte peperkorrels en gedroogde rode chilipepers. Het vlees, de uien en de tomaten worden gestoofd tot de tomaten zacht worden en hun velletje loslaat. Het velletje wordt weggegooid en de tomaten worden terug in de pan gedaan om te sudderen met de andere ingrediënten. De sesamzaadjes en pompoenpitten worden in een koekenpan gekookt met knoflook, chili en peperkorrels tot ze geroosterd zijn. Het mengsel wordt gecombineerd met gekookte tomaten en gemalen met een stenen molen of vijzel en stamper tot een dikke en romige saus. Het vlees en de saus worden samen geserveerd, meestal met rijst of maïstamales erbij.

Chocolaatje

Nepal

Choila is een specialiteit van de Nepalese Newari en bestaat uit gegrild vlees - waterbuffel, kip of lamsvlees. Het gerecht wordt gekenmerkt door de pittigheid van groene en rode chilipepers, samen met specerijen zoals kurkuma en fenegriekzaden. Het wordt meestal geserveerd met een bijgerecht van gestampte rijst.

Choila

Cholent is een traditionele Joodse stoofpot die wordt gekenmerkt door zijn lange kooktijd. Oost-Europese cholent bevat meestal ingrediënten zoals gerst, bonen en vlees, met verschillende kruiden. Cholent wordt traditioneel gekookt op vrijdag, vóór de Joodse sabbat, wanneer alle werk verboden is. Op sabbat zullen de smaken al trekken, de bonen zullen zachter worden, terwijl taaiere stukken vlees sappig en mals worden door de lange kooktijd. Het gerecht werd uitgevonden in Israël en het Midden-Oosten en verspreidde zich vervolgens naar Noord-Afrika. In de 9e eeuw was het al te vinden in Spanje. Tegenwoordig is cholent overal ter wereld te vinden, in landen als Amerika, Duitsland, Nederland, Marokko en Hongarije.

Cholent

North Macedonia

Chomlek is een traditionele Noord-Macedonische stoofpot die doorgaans wordt bereid met kalfsvlees of babyrundvlees, een royale hoeveelheid kleine, walnootgrote uienbollen (in het Macedonisch kokar of arpadzik genoemd) en knoflook. Afhankelijk van het recept wordt er rode of witte wijn aan het mengsel toegevoegd, terwijl andere veelvoorkomende ingrediënten in het gerecht gedroogde rode pepers, wortels, tomatenpuree, peterselie of champignons zijn. Chomlek wordt doorgaans op smaak gebracht met zout, zwarte peper, rode peper en laurierblaadjes. Het wordt gewoonlijk bereid in een traditionele aardewerken schaal of pot, met het deksel erop en stevig vastgezet en afgesloten met deeg. Hoewel deze delicatesse een vrij eenvoudig gerecht is, is het ook tijdrovend en duurt het uren om te koken. Noord-Macedonische chomlek wordt vooral geassocieerd met de regio's in het zuidwesten en Pelagonija van het land, met name met Bitola, Prilep, Ohrid en Krushevo, waarbij elke stad zijn eigen versie van het gerecht heeft: bitolski chomlek, prilepski chomlek, ohridski chomlek en krushevski chomlek. Deze chomlekvariaties gebruiken min of meer dezelfde ingrediënten met kleine verschillen. In Noord-Macedonië is chomlek een typisch wintergerecht, meestal gegeten voor de lunch, en er is een lange traditie om dit gerecht te bereiden voor nieuwjaarsvieringen in de steden Bitola en Prilep. De stoofpot wordt meestal gegeten met een glas rode wijn erbij, en het is aan te raden om er wat brood in te dippen tijdens het eten. De oorsprong van deze specialiteit komt waarschijnlijk voort uit de Turkse keuken, wat wordt gesuggereerd door de naam van het gerecht, die is afgeleid van het Turkse woord &ccedil;&ouml;mlek, wat aardewerken pot betekent. Sommige varianten van deze traditionele stoofpot zijn ook in andere Balkanlanden te vinden en worden vooral geassocieerd met de traditionele keuken van buurland Bulgarije, met name die van de provincie Blagoevgrad.

Chomlek

Deze eeuwenoude Chinese soep zou als afrodisiacum werken en wordt geprezen om zijn gezondheidsvoordelen. Het ingrediënt dat verantwoordelijk is voor deze beweringen is de rupszwam die in eendenvlees wordt gestopt voordat deze stevige soep wordt gekookt. De eend wordt vervolgens in een grote pan met water, aromatische kruiden en smaakmakers zoals bosuitjes, gember, peper en af en toe kookwijn gedaan. Eenmaal gekookt, wordt het vlees meestal geserveerd met rijst, terwijl de bouillon wordt genoten als tonic.

Chongcao dun laoya

Chooza chaat is een traditioneel Indiaas gerecht (of een snack) dat oorspronkelijk uit Delhi komt. Hoewel er variaties zijn, wordt het meestal gemaakt met een combinatie van geraspte kipfilets, paprika's, mosterdpasta (mosterd, azijn en hete pepers), knoflook, citroensap, olijfolie, zout en zwarte peperkorrels. De paprika's worden verkoold boven een open vuur, in een plastic zak verzegeld, afgekoeld, gepeld, ontpit en in reepjes gesneden. De geraspte kip wordt gemengd met de paprika's, bestrooid met alle andere ingrediënten, op smaak gebracht met zout en peper en goed omgegooid voor het serveren. Chooza chaat wordt vaak gegarneerd met gehakte walnoten.

Chooza chaat

Chopan kabob is een specialiteit van de Pashtun-keuken en wordt gemaakt van lamsvlees dat geroosterd wordt op een traditionele Afghaanse houtskoolbrander, genaamd mankal. Het is vernoemd naar schaapherders (chopan is een Pashto-woord voor herder) die stukken lamsvlees inwreven met veel zout, ze aan twijgen of kleine takken spiesten en het vlees boven een vuur roosterden terwijl ze hun kuddes in de gaten hielden. Tegenwoordig is chopan kabob te vinden in talloze kebabkraampjes, genaamd dukan-e-kebabi. Het wordt vaak gemaakt met jijeq - stukjes vet van de staart van het schaap die aan lamsvleespennen worden toegevoegd voor extra smaak, terwijl het vlees soms vooraf wordt gemarineerd. De heerlijke Afghaanse lamsvleespennen worden gekruid met sumak of gard-e-ghooreh (zure druivenpoeder) en worden vaak geserveerd met naanbrood.

Chopan-spies

Het vroegst bekende Chinees-Amerikaanse gerecht, chop suey, zou halverwege de 19e eeuw in de Verenigde Staten zijn uitgevonden door Chinese immigranten die probeerden authentiek Chinees eten geschikter te maken voor westerlingen. En hoewel chop suey net zo Amerikaans zou kunnen zijn als appeltaart, speculeren sommige voedselhistorici dat het is ontstaan uit de Kantonese tsap seui (letterlijk gemengde restjes), een indrukwekkende mix van roergebakken groenten. Echter, beperkt door de schaarste aan Aziatische groenten in Amerika, begonnen Chinese koks alle groenten die voorhanden waren te roerbakken, voegden ze geraspte kip, varkensvlees of zelfs rundvlees toe aan de mix en serveerden ze het over gestoomde rijst. Omdat het zo'n geweldige mix was van oosterse en westerse gerechten, begon het al snel op de menu's van Chinese restaurants in het hele land te verschijnen. Chop suey werd ongelooflijk populair, vooral in grote steden als New York en San Francisco. In de jaren 1920 had de chop suey-rage het land volledig overspoeld: Louis Armstrong nam Cornet Chop Suey op; Edward Hopper schilderde zijn Chop Suey en vrouwenbladen en kookboeken stonden plotseling vol met verschillende recepten voor dit veelzijdige gerecht. Maar door de groeiende trend om exotische Aziatische ingrediënten te vervangen door lokaal verkrijgbaar voedsel, bereikte de rage in de jaren 60 eindelijk zijn hoogtepunt. Chop suey was langzaam over-Amerikaans geworden en mensen raakten er op uitgekeken, vooral toen new wave-gourmetrestaurants echt Aziatisch eten begonnen te serveren, zoals Beijing-eend, Gong Bao-kip en andere traditionele Chinese gerechten. Tegenwoordig is de ooit alomtegenwoordige chop suey bijna verdwenen van de menu's van restaurants en bijna volledig in de vergetelheid geraakt.

Chop Suey

Choto al ajillo is een traditioneel Spaans gerecht dat oorspronkelijk uit Granada komt. Het bestaat uit sappig en mals geitenvlees, olijfolie, oud brood, knoflook, gerookte paprika, laurierblaadjes, sherry, witte wijn en een beetje oregano of marjolein. De stoofpot moet een beetje vocht bevatten voordat het wordt geserveerd en het wordt gesudderd tot het vlees mals is. Choto al ajillo is een hoofdbestanddeel tijdens de koudere maanden omdat het voedzaam en voedzaam is. Het wordt aanbevolen om het te serveren met zelfgebakken brood ernaast.

Choto al ajillo

France

Choucroute Garnie is een typisch wintergerecht uit de Franse Elzas. De basis is de zijdezachte, scherpe, gefermenteerde kool die bekendstaat als zuurkool, doordrenkt met smaken van ganzenvet, uien, knoflook, jeneverbessen, karwij en witte wijn zoals de lokale droge Riesling. Zuurkool wordt gegarneerd met een flink aantal ingrediënten zoals gerookte of verse rund- en varkensworstjes, varkenshaas, varkensschouder en spek. De ultieme versie van het gerecht, choucroute royale genaamd, wordt geserveerd met toegevoegde kalfs- of varkensleverknoedels die gepocheerd en gebakken zijn met uien. Sinds het gerecht een nationale schat en een hoofdbestanddeel van Franse brasseries werd, ontstonden er andere variaties, zoals choucroute &aacute; la juif, waarbij varkensvlees wordt vervangen door rundvlees en runderworstjes, en choucroute des navets, een versie gemaakt met rapen. De Elzasser bodem is ideaal voor de productie van kool om in te maken, dus zelfgemaakte zuurkool is in veel huishoudens in de regio te vinden. Typische bijgerechten bij het gerecht zijn Dijonmosterd, korrelige moutarde ancienne, gekookte aardappelen en een verplicht glas bier of Riesling erbij.

Choucroute-garnituur

Chou farci is een traditioneel Frans gerecht dat vooral populair is op koude winterdagen. Het wordt gemaakt met een combinatie van savooiekool, varkensbuikvet, gehakt varkensvlees, spek, uien, wortelen, eieren, bouillon en kruiden zoals bieslook, basilicum en peterselie. De koolbladeren worden geblancheerd, vervolgens op een bord gelegd en gevuld met de combinatie van varkensvlees en andere ingrediënten. Nadat het gerecht is samengesteld, wordt de bovenkant bedekt met koolbladeren en wordt het gerecht traditioneel in netvliesvet gewikkeld en gekookt. Als u geen netvliesvet hebt, kunt u het gerecht in mousseline wikkelen en als u geen tijd hebt om de vulling te bereiden, kunt u in plaats daarvan worstvlees gebruiken. Gevulde kool wordt meestal geserveerd in kommen, met wat van de resterende bouillon en een paar gekookte wortelen en uien.

Chou-kabouter

China

Beef chow fun is een Kantonees gerecht dat wordt bereid door eerder gemarineerde plakjes rundvlees te roerbakken samen met platte, brede rijstnoedels (hor fun) en taugé. Vanwege de bereidingsmethode is beef chow fun een echte maatstaf voor elke ervaren Kantonese chef. Het is met name noodzakelijk om twee dingen goed te doen: wok hei - de kooktechniek van het roerbakken van de ingrediënten op hoge temperatuur, waardoor ze een speciale umami-smaak krijgen; en pow wok - een manier om de ingrediënten snel om te gooien zonder gebruik te maken van een spatel, wat plakken voorkomt en de delicate rijstnoedels niet breekt. De oorsprong van het gerecht is nog steeds onduidelijk, maar volgens een volksverhaal werd het uitgevonden tijdens de Tweede Wereldoorlog in Guangzhou. Tegenwoordig wordt deze Kantonese roerbak meestal geserveerd in yum cha-restaurants en cha chaan teng - theerestaurants die bekend staan om het serveren van diverse en betaalbare maaltijden.

Chow hor-plezier

In het Amerikaanse systeem van primal beef cuts verwijst chuck naar de sub-primal cut van het voorste gedeelte van de schouder van de koe. Het is een van de acht hoofddelen van het lichaam van de koe waaruit rundvlees wordt gesneden, en het omvat de nek, het schouderblad en de bovenarm. Chuck wordt vaak gebruikt voor gebraad omdat het een goede hoeveelheid collageen bevat, dat kan afbreken tijdens langzaam koken en een rijke smaak en malse textuur kan bieden. Chuck roasts, ook bekend als pot roasts, zijn populair voor slow-cooking methoden zoals braiseren. Chuck wordt ook vaak gemalen voor gebruik in hamburgers of vleessauzen vanwege de balans van vlees en vet. Specifieke stukken van de chuck primal cut zijn onder andere de chuck roast, chuck eye roast en shoulder steak. De kwaliteit en textuur van deze stukken kunnen variëren, afhankelijk van het specifieke deel van de chuck waar ze vandaan komen.

Klauw



In het Engels verwijst chuck and blade naar een primaire snede in de schouderstreek van de koe. Deze snede, die zowel de chuck- als de blade-sectie omvat, wordt gekenmerkt door zijn rijke marmering en bindweefsel. De chuck-sectie, dichter bij de nek, staat bekend om zijn robuuste smaak. Gezien het actieve spiergebied is het meestal taaier, waardoor het een uitstekende keuze is voor slow-cooking-methoden. Gerechten zoals stoofschotels, taarten en slow-cooked roasts profiteren enorm van de diepe smaken van de chuck. Naast de chuck zit blade, die iets malser is, hoewel het nog steeds een behoorlijke hoeveelheid bindweefsel bevat. Dit deel kan worden gebruikt voor braden, stoven of zelfs als biefstuk, op voorwaarde dat ze op een manier worden gekookt waardoor de weefsels kunnen afbreken, wat malsheid garandeert. Bovendien is chuck and blade vaak een populaire keuze voor het produceren van gehakt vanwege de uitgebalanceerde vlees-tot-vetverhouding, die rijkdom en smaak geeft aan gerechten zoals hamburgers of gehaktballen.



Klauw en mes

Ecuador

Oorspronkelijk uit Latacunga, is chugchucaras de specialiteit van de regio en bestaat uit geroosterde maïs, popcorn, gebakken bananen, aardappelen, knapperige varkenszwoerd en gefrituurd varkensvlees. Het gerecht wordt meestal geserveerd met gekookte hominy, mote genaamd, en een hete saus genaamd aji, bestaande uit tomaten, uien, koriander en chilipepers. De groenten die in het gerecht worden gebruikt, variëren, afhankelijk van wat er in de regio en de omliggende gebieden verkrijgbaar is. Het wordt aanbevolen om het gerecht te garneren met een gebakken ei erbovenop en het te serveren met een koud drankje ernaast.

Chugchucaras

Chuletas de cordero con miel is een traditioneel Spaans gerecht dat oorspronkelijk uit Andalusië komt. Het gerecht bestaat uit gegrilde lamskoteletten met honing en is gemaakt met een combinatie van lamskoteletten met bot, honing, olijfolie en zeezout. Een licht geoliede pan wordt op hoog vuur gezet, het zeezout wordt over de pan gestrooid en de lamskoteletten worden in een pan gelegd en gekruid met zeezout. De koteletten worden aan beide kanten gegrild, op borden gelegd en de honing wordt aan beide kanten over elke kotelet verdeeld voordat het gerecht wordt geserveerd. Het wordt aanbevolen om een sterke natuurlijke honing te gebruiken, zoals rozemarijn- of tijmhoning.

Cordero-sokken met honing

Chuletas de puerco is een traditionele Cubaanse manier om varkenskoteletten te bereiden. Het gerecht wordt gemaakt met een combinatie van varkenskoteletten, komijn, oregano, knoflook, zure sinaasappelen, olijfolie, uien en kruiden. Het vlees wordt gemarineerd in een mengsel van zuur sinaasappelsap, knoflook, oregano en kruiden. Zodra het volledig gemarineerd is, worden de varkenskoteletten aan beide kanten gebakken in olijfolie en vervolgens bedekt met gebakken uien en braadvocht. Dit gerecht wordt gekenmerkt door het gebruik van traditionele Cubaanse kruiden zoals zuur sinaasappelsap, komijn en oregano. Eenmaal geserveerd, wordt het vaak gegeten met rijst en bonen als bijgerecht. Een gerecht met dezelfde naam wordt vaak gegeten in Mexico en wordt meestal bereid met tomatensalsa.