Nagerecht

Slovenia

Ajdovi krapi zijn traditionele boekweit dumplings gevuld met een mengsel van cottage cheese en gierstpap. Ze worden traditioneel geserveerd met zure room en bestrooid met kaantjes. Hoewel ajdovi krapi een typisch Sloveens bijgerecht zijn, kunnen ze ook prima als hoofdgerecht worden gegeten. Er is ook een zoete versie die meestal gevuld is met hazelnoten en overgoten met vanillesaus.


Ajdovi-krapi

Japan

Akafuku wagashi is een variant van mochi (een Japanse gestampte rijstlekkernij) die alleen wordt bereid in het centrale gebied van Ise City in de prefectuur Mie. Het bestaat uit gladde koshi-an, of zoete rode bonenpasta die om zachte, maar stevige mochi is gewikkeld. Die samenstelling is enigszins ongebruikelijk omdat wagashi meestal wordt gemaakt door de pasta in de mochi te sluiten, dus akafuku is voor wagashi wat een binnenstebuitenrol is voor sushi. De vorm symboliseert de Isuzu-rivier: de ribbels in de pasta zijn vakkundig met de hand geperst om het heldere water dat door de rivier stroomt weer te geven, terwijl de witte binnenkant van de mochi de kiezels op de rivierbedding voorstelt. Toeristen kopen akafuku graag als souvenir, maar het moet snel worden opgegeten, want het is al na twee dagen over de datum.

Akafuku

Greece

Akanés is een traditioneel Grieks snoepje dat oorspronkelijk uit de stad Serres komt. Het lijkt erg op loukoumi, maar de smaken zijn heel anders omdat akanés op smaak is gebracht met verse geitenboter in plaats van fruitessences. Dit snoepje dateert uit de tijd van de Ottomaanse bezetting in Griekenland - de Ottomaanse heersers kookten melasse met water uit de bronnen van Lailias. Men gelooft dat het bronwater akanés zijn kenmerkende smaak gaf. Na verloop van tijd werd melasse vervangen door rietsuiker. Naarmate het mengsel een dikke consistentie kreeg, werden verse boter en noten aan de ketel toegevoegd. Tijdens de bereiding werd het mengsel meestal door slaven geroerd, omdat akanés meerdere uren geroerd moet worden. Nadat het was afgekoeld, werd het dikke mengsel (en wordt het nog steeds) in kleine stukjes gesneden en geserveerd als dessert.

Akanés

Akoumia is een traditionele zoete specialiteit, een uniek type donut dat wordt bereid op het eiland Symi. Wat dit gerecht onderscheidt van andere versies van Griekse donuts, is de toevoeging van gekookte rijst en ouzo aan het deeg. Het wordt meestal gemaakt met een combinatie van bloem, gekookte rijst, gist, ouzo en olie (vaak maïsolie). De gefrituurde stukjes deeg worden meestal gegeten terwijl ze nog warm zijn, met kaneelsuiker of honing eroverheen. Op het eiland Symi bereiden mensen dit gefrituurde dessert voor speciale gelegenheden zoals verlovingen, bruiloften, dopen, verjaardagen en naamdagen. Akoumia donuts zijn ook een onvermijdelijk onderdeel van de nieuwjaarstraditie van het eiland, waarbij een munt in een van de donuts wordt gestopt, en de persoon die de donut met de munt erin krijgt, wordt verondersteld gezegend te zijn met een jaar geluk.

Akoumia

Akumaki is een traditioneel Japans dessert dat wordt gemaakt door mochigome rijst, gewikkeld in bamboebladeren, een nacht in loog te laten weken. Akumaki lijkt op mochi, maar is minder plakkerig. Niet iedereen is er dol op. Als je het puur eet, heeft het een licht bittere smaak. Daarom wordt het meestal geweekt in honing of verrijkt met zoete toppings, zoals gemengde suiker en geroosterd sojameel, kinako genoemd. Akumaki wordt traditioneel geserveerd op Kinderdag (voorheen Jongensdag), een Japanse nationale feestdag die jaarlijks op 5 mei plaatsvindt, met als doel de persoonlijkheden van kinderen te vieren en hun geluk te prijzen.

Akoestische gitaar

United States

Akutaq is een delicatesse uit Alaska, ook wel bekend als Eskimo-ijs. Verwacht geen romig, zoet ijs zoals de meesten van ons gewend zijn - akutaq bestaat uit rendiervet, zeehondenolie, verse sneeuw, bessen en eventueel gemalen vis. Het werd lang geleden gemaakt door de oorspronkelijke bewoners van Alaska en de naam komt van een Yupiq-woord dat 'gemengd' betekent. Het kan worden gegeten als dessert, snack of spread en het is een veelvoorkomend gerecht bij de meeste Alaskaanse feesten. Oorspronkelijk werd het bedacht als een gerecht dat mensen mee konden nemen op jacht, dus het was meer een bodywarmer dan een dessert. Volgens lokale gebruiken is het kiezen van de bessen voor akutaq een beslissing voor het leven, en als je ooit betrapt wordt op het maken van het gerecht met andere bessen, word je sociaal verstoten. Ongewoon en intrigerend, akutaq is een werkelijk unieke traktatie.

Akutaq

Spain

Alaj&uacute; is een traditioneel Spaans dessert dat populair is in heel Castilla-La Mancha, maar de beste desserts zijn meestal te vinden in de provincie Cuenca. Het dessert bestaat uit een deeg van amandelen, kruiden, gekookte honing en geroosterd broodkruim dat tussen twee wafels is geklemd. De ingrediënten zijn broodkruimels, honing, amandelen of walnoten en geraspte sinaasappel- of citroenschil. Deze kleine cakejes zijn ongeveer zo dik als een vinger en de naam is afgeleid van het Arabische al-has&uacute;, wat vulling betekent.

Alajú

Saudi Arabia

Al-Bukayla is een dessert uit de regio Al-Jouf dat wordt gemaakt door zoete, ontpitte dadels en gemalen Al-Samh-zaden te kneden. De massa wordt gevormd tot een bal met een grote inkeping in het midden waarin gesmolten ghee wordt gegoten. Al-Bukayla wordt koud geserveerd en hele dadels kunnen worden vervangen door dadelpasta of melasse.

Al-Bukayla

Dit traditionele Portugese dessert wordt bereid met pasta, meestal van een dunne soort zoals engelhaar of capellini, die gekookt worden in gezoete melk die verrijkt is met kaneel en citroen. Wanneer de pasta gekookt is, wordt deze gemengd met eidooiers en vervolgens in een platte bakvorm gelegd om op te stijven. Voor het serveren wordt de bovenkant versierd met kaneel, meestal in een kruislings patroon. Aletria is een kerstklassieker die warm of goed gekoeld gegeten kan worden.

Aletria

Alfajor de Medina Sidonia is een zoete peperkoek die al eeuwenlang traditioneel wordt geproduceerd in de gemeente Medina Sidonia. Het originele recept dat dateert uit de Arabische periode is onveranderd gebleven en bestaat tot op de dag van vandaag uit honing, noten, broodkruimels en specerijen. Alfajor de Medina Sidonia wordt gemaakt door alle ingrediënten toe te voegen aan warme honing en het mengsel in cilinders te vormen die vervolgens worden afgekoeld en in siroop worden gedompeld voordat ze worden bedekt met suiker en kaneelpoeder. Deze peperkoek dankt zijn karakteristieke smaak aan de traditionele kruidenmix van koriander, kruidnagel, anijs, sesam en kaneel.

Alfajor de Medina Sidonia

Peru

Alfajor de penco is een traditionele cake uit de Peruaanse stad Moquegua, opvallend groter en harder dan andere alfajor-variëteiten, en kan in feite niet eens als een alfajor-variëteit worden beschouwd. Het wordt bereid met eidooiers, anijs, bakpoeder, bloem en pisco, en gevuld met zelfgemaakte manjar blanco, met mogelijke toevoegingen van kokosnoot, pinda's, kastanjes en honing.

Alvor van penco

Argentijnse alfajores zijn sandwichkoekjes die bestaan uit twee ronde, kruimelige zoete koekjes met een vulling van dulce de leche of melkjam ertussen. De combinatie wordt vervolgens bedekt met een laag chocolade of bestrooid met poedersuiker. De naam alfajor komt van het Arabische woord al-has&uacute;, wat gevuld betekent. Hoewel de koekjes overal in Latijns-Amerika te vinden zijn, komen ze oorspronkelijk uit Andalusië, Spanje. Toen de Spanjaarden naar Amerika kwamen, brachten ze hun eigen eten en tradities mee en na verloop van tijd heeft bijna elk land in Latijns-Amerika de Spaanse alfajor aangepast om er hun eigen draai aan te geven. In Argentinië kun je alfajores vinden met verschillende smaken dulce de leche, zoals chocolade, vanille of verschillende soorten fruit. Ze zijn ook verpakt in verschillende vormen en maten en worden meestal gegeten met thee of koffie.

alfajores

Alfajor is een oud Spaans dessert dat voornamelijk geassocieerd wordt met Andalusië en Murcia. In de basisvorm bestaat dit koekachtige dessert uit gemalen amandelen en andere soorten noten die worden gecombineerd met honing en verschillende kruiden voordat ze in cilindervormen worden gevormd en met suiker worden bestrooid. De alfajor-variëteiten zijn overal in het land te vinden, vooral in Zuid-Spanje, en ze kunnen verschillen in hun vorm en basisingrediënten. Sommige regionale variëteiten, zoals de Medina alfajor, bestaan uit een honingachtige vulling die tussen twee dunne wafels is ingesloten. Er wordt aangenomen dat de alfajores zijn ontwikkeld onder invloed van de Moorse bevolking en dat ze Amerikaanse bodem bereikten tijdens Spaanse expedities, wat uiteindelijk leidde tot de creatie van Zuid-Amerikaanse sandwichkoekjes die ook wel alfajores worden genoemd. In Spanje worden ze traditioneel geassocieerd met Kerstmis.

Alfajores (Spanje)

Almendrados zijn traditionele Spaanse koekjes. Ze worden gemaakt met een combinatie van gepelde amandelen, kristalsuiker, eieren en citroenschil. Eiwitten worden eerst stijfgeklopt en vervolgens gemengd met suiker, eidooiers, citroenschil en gemalen amandelen. De combinatie wordt gekruid met kaneel, indien gewenst, en vervolgens gevormd tot heuveltjes of piramides en gebakken tot ze goudbruin zijn. Almendrados dateren uit de 15e eeuw of eerder en worden vaak gemaakt tijdens de feestelijke kerstperiode als een smakelijk dessert of snack.

Almendrados

In de basisvorm combineert dit traditionele Sri Lankaanse dessert geroosterde rijstmeel, suikersiroop, gemalen cashewnoten en specerijen zoals kardemom of kruidnagel, terwijl sommige versies suiker vervangen door stroop (melasse) en cashewnoten door mungbonen of andere soorten noten. Het mengsel wordt in pannen uitgesmeerd en vervolgens gesneden, meestal in ruitvormige stukken. Aluwa is een hoofddessert dat wordt geserveerd op Avurudu - het Sinhalese Nieuwjaar dat in april wordt gevierd.

Aluwa

Amanattō is een traditioneel Japans droog dessert dat bestaat uit gekookte bonen (meestal azuki of zwarte sojabonen), suiker en suikersiroop. Men gelooft dat het dessert is ontstaan in de vroege jaren 1860, toen suiker voor het eerst beschikbaar werd in Japan. De eerste amanattō werd uitgevonden door Hosoda Yasubei, die kort daarna een wagashi-winkel opende in Tokio. Hij gebruikte azukibonen, sasage cowpeas en soramame-groene bonen om de eerste amanattō te maken. Tegenwoordig is amanattō enorm populair in Japan, vooral onder de oudere generaties, omdat het regelmatig wordt geserveerd met thee in veel Japanse bejaardentehuizen. In Hokkaido wordt amanattō vaak gebruikt bij het koken van sekihan rode rijst tijdens het festivalseizoen, en dat is de belangrijkste reden dat de rode rijst van Hokkaido licht zoet is.

Amanatto

Amandine is een traditionele Roemeense chocoladetaart die gevuld is met chocolade of amandelcrème. De taart bestaat uit vier componenten: de biscuit, de siroop, de vulling en het glazuur. De biscuit wordt gemaakt met eieren, suiker, water, bloem, olie en cacao, de vulling (chocoladebotercrème) bestaat uit eieren, suiker, boter, vanille en cacao, de siroop wordt gemaakt met water, suiker en rum en het glazuur wordt gemaakt met chocolade en slagroom. Er zijn natuurlijk veel recepten voor deze taart, dus de ingrediënten kunnen in sommige gevallen variëren. Amandina is al sinds de jaren 60 populair in Roemeense zoetwaren en wordt meestal versierd met een beetje room en een dun, diamantvormig stukje chocolade erbovenop.

Amandine

Croatia

Dit traditionele Kroatische dessert komt van het Dalmatische eiland Korčula. Het wordt bereid met een combinatie van opgeklopt eiwit, suiker en gemalen amandelen. Het dessert wordt meestal verrijkt met geraspte citroen- of sinaasappelschil en bittere amandelsmaak. De combinatie van deze ingrediënten resulteert in een dessert met een zachte kern, terwijl de buitenste laag knapperig blijft. Amareta kan lang vers blijven en combineert perfect met pro&scaron;ek of Maraschino.

Amareta

Deze heerlijke amandelbiscotti hebben een eeuwenoude geschiedenis, aangezien ze naar verluidt voor het eerst in de middeleeuwen werden gemaakt. Hun naam is afgeleid van het Italiaanse amaro, wat bitter betekent, verwijzend naar de scherpe smaak van bittere amandelen of abrikozenpitten, die traditioneel in het recept worden gebruikt, samen met eiwitten en suiker. Ze kunnen droog en knapperig worden gemaakt, of zacht en taai - respectievelijk secchi of morbidi - hoewel amaretti tegenwoordig synoniem zijn met de knapperige amaretti di Saronno uit de gelijknamige Lombardische stad, gecommercialiseerd door de familie Lazzaroni en vaak de originele amaretti genoemd. In de loop van de tijd zijn ze alomtegenwoordig geworden in Italië en elke regio heeft zijn eigen versie van het recept, met verschillende verhoudingen van de basisingrediënten of verschillende stijfheid van eiwitten, temperaturen en baktijden, of extra ingrediënten zoals eidooiers, bloem of rijsmiddelen. De versie van Piemonte, amaretti di Mombaruzzo, is ook knapperig en wordt uitsluitend gemaakt met suiker, eiwitten, zoete amandelen en abrikozenpitten, terwijl het kleine stadje Sassello in Ligurië bekend staat om hun ronde, zeer zachte en taaie amaretti, met een bijna marsepeinachtige binnenkant, vanwege een zeer hoog percentage amandelen in het deeg. De versie van Lombardije, amaretti di Gallarate, is ook erg zacht, maar onregelmatig gevormd, terwijl amaretti Casperiani - uit de provincie Rieti - worden gemaakt met hazelnoten in plaats van amandelen. Amaretti di Carmigiano, ook bekend als amaretti di Fochi, is te vinden in Toscane - ze zijn zacht, onvolmaakt gevormd en kleiner dan de anderen, met een karakteristieke amberkleur en een sterk amandelaroma. In Lazio worden zachte en ovaalvormige amaretti van Fiuggi en Guarcino gemaakt met zowel zoete als bittere amandelen, eiwitten en suiker, en ze worden traditioneel op een schijfje ouwel gelegd. Ook gemaakt met de combinatie van zoete en bittere amandelen is de versie van Emilia-Romagna, amaretti di Modena, die knapperig zijn aan de buitenkant en zacht aan de binnenkant. Ongeacht het type zijn amaretti een uitstekende snack na de maaltijd die perfect past bij de zoete, amandelachtige likeur genaamd amaretto Disaronno, maar ze passen ook heel goed bij een kopje koffie of Italiaanse espresso.

Amaretti

Italy

Amaretti, de beroemde Italiaanse amandelkoekjes, zijn zo populair in hun thuisland dat bijna elke regio zijn eigen versie van het recept heeft, met verschillende verhoudingen en combinaties van de basisingrediënten: zoete en bittere amandelen, abrikozenpitten, eieren en suiker. Casperia, een stad in de provincie Rieti, staat bekend om hun versie van amarettikoekjes gemaakt met eiwitten, suiker, bittere amandelessence, vanille en geroosterde hazelnoten in plaats van de gebruikelijke amandelen.