Et yemeği

Nepal

Chunla, Nepal'deki Katmandu Vadisi'nden gelen geleneksel bir et yemeğidir. Et (genellikle su mandası eti) bir kıyma makinesi veya bıçakla incecik kıyılır. Baharatlar ete yoğrulur ve daha sonra yağda kızartılıp suda kaynatılır. İşlem tamamlandıktan sonra, et çemen tohumu ve yağ karışımıyla kaplanır. Chunla ayrıca belirli törenler için köfte veya et köftesi şeklinde de şekillendirilebilir. Et ayrıca genellikle momoların dolgusu veya chatanmari olarak bilinen pirinç unlu kreplerin üst malzemesi olarak kullanılır.

Çunla

Vietnam

Chuột đồng quay lu, Dong Thap eyaletinden gelen geleneksel bir Vietnam yemeğidir. Yemeğin temeli pirinç ve tatlı suyla beslenen bir pirinç tarlası faresidir. Taşkın mevsiminde yakalandıktan sonra, fareler pirinç samanlarıyla tütsülenir, kesilir ve ayakları ve bağırsakları atılır. Et, barbekü marine sosuna batırılır ve ardından vazolarda kızartılır. Fareler kızartılırken, genellikle üzerlerine yağ ve sos gezdirilir. Fareler ayrıca kızartılırken periyodik olarak döndürülür veya karıştırılır. İşlem tamamlandıktan sonra, deri parlak olmalı ve vazodan yoğun bir aroma yayılarak tamamen karamelize olmalıdır. Yemek, yanında limon suyu, tuz ve karabiberden oluşan bir sosla birlikte domates, muz ve salatalık dilimleriyle servis edilir.

Quay lu iskelesinin yakınında

Italy

Cif e ciaf, Abruzzo'dan gelen geleneksel bir İtalyan yemeğidir. Hazırlamak için domuz eti (genellikle yanaklar ve kaburga eti) parçalara ayrılır ve sotelenmiş soğanlarla kavrulur. Et kavrulunca beyaz şarap, otlar ve baharatlar eklenir ve karışım kısık ateşte pişirilir. Yemek piştikten sonra, yemek pişirildiği tavada sıcak olarak servis edilir, böylece müşteriler eti (veya çıtır ızgara ekmeği) sosa kolayca batırabilirler. Cif e ciaf geleneksel olarak domuz kesiminin yapıldığı gün hazırlanır ve servis edilir.

Cif ve ciaf

Cima alla Genovese olarak bilinen geleneksel bir Ceneviz yemeği aslında çok sayıda malzemeyle doldurulmuş dana göğsünden oluşan bir köftedir. İşte bunlardan birkaçı: soğan, domuz yağı, kıyma, fıstık, çeşitli sakatatlar, bezelye, haşlanmış yumurta, havuç, sarımsak ve kabuksuz beyaz ekmek. Tüm karışım defne yaprağı, maydanoz ve karabiber gibi baharatlarla tatlandırılır. Yemek, cucina povera'nın tipik bir temsilidir ve geçmişte artıkları kullanmanın tutumlu bir yolu olarak hazırlanırdı. Günümüzde ise geleneksel olarak dilimlenmiş ve yanında buharda pişirilmiş sebzeler veya salatalarla servis edilen nadir fakat çok aranan bir yemektir.

Cima alla Genovese

United States

Amerika Birleşik Devletleri'nde Teksas'tan sonra en çok acı sos tüketilen şehir olan Cincinnati'den gelen chili, kıyma, et suyu ve tarçın, yenibahar, Worcestershire sosu ve çikolata veya kakao gibi alışılmadık baharatlarla yapılan popüler bir yemektir. Chili genellikle spagetti gibi makarnaların üzerine servis edilir ve ardından rendelenmiş Cheddar peyniri, kızarmış fasulye, soğan ve ezilmiş istiridye krakerlerinin lezzetli bir kombinasyonuyla kaplanır. Şehirde 180'den fazla chili dükkanı bulunan Cincinnati, bir chili başkenti olmaktan büyük gurur duymaktadır. Yemek, 1922'de Tom Kiradjieff adlı bir Makedonya göçmeni tarafından icat edildi. Tom, Orta Doğu baharatlarıyla hazırlanmış chili servis etmeye başlayana kadar tamamen başarısız olan The Empress adlı bir Yunan restoranı açtı. Yerliler buna uydu ve sonuçları bugün bile görülebiliyor. Şehrin her yerinde chili dükkanları açılmaya başladı ve İmparatoriçe chili çılgınlığını başlattıktan sonra Skyline ve Gold Star'ın her biri kendi mini imparatorluklarını kurdu.

Cincinnati Biberi

Cinghiale in dolceforte, 16. yüzyıldan beri hazırlandığı Toskana'dan gelen geleneksel bir İtalyan yemeğidir. Parçalara ayrılmış, marine edilmiş ve ardından havuç, soğan, kereviz, kırmızı şarap ve karabiberle pişirilmiş yaban domuzu etinden yapılır. Eşlik eden dolceforte sosu, et suları, çam fıstığı, kuru üzüm, un ve çikolatanın bir kombinasyonu ile yapılır. Etin üzerine dökülür ve yemek servis edilmeden önce soğumaya bırakılır. Cinghiale in dolceforte, yoğun ve zıt lezzetleri nedeniyle övülür. Bu güveci fırında kavrulmuş radicchio rosso di Treviso ve bir kadeh Barolo şarabı ile servis etmeniz önerilir.

Tatlı fortede Cinghiale

Cinghiale in umido, ana malzemesi yaban domuzu eti olan bir Toskana yahnisi. Parçalara ayrılmış yaban domuzu etinin yanı sıra, yahni sirke, kırmızı şarap, havuç, kereviz, soğan, sarımsak, zeytinyağı ve domates sosu da içerir. Defne yaprakları, kırmızı pul biber ve ardıç meyveleriyle tatlandırılmıştır. Bu yemek özellikle sonbahar ve kış aylarındaki av sezonunda popülerdir ve yanında beyaz fasulye, kızarmış patates ve dilimlenmiş Toskana ekmeği ile servis edilmesi önerilir.

Umido'da Cinghiale

Adına rağmen, şehir tavuğu aslında tavuk içermeyen bir yanlış adlandırmadır. Yemek genellikle şişlere geçirilen (ve bazen galeta ununa bulanan) domuz, dana veya sığır eti küplerinden oluşur, ardından kızartılır veya fırınlanır. Yemeğin Amerika Birleşik Devletleri'nde birçok çeşidi vardır ve şehir tavuğu genellikle eşlikçi olarak kahverengi sosla servis edilir. Yemek başlangıçta, tavuğun çok pahalı ve nadir olduğu Büyük Buhran döneminde icat edildi, bu nedenle et küpleri bir baget gibi görünmeleri için şişlere geçirilip galeta ununa bulandı.

Şehir Tavuğu

Civet de canard, geleneksel bir Fransız ördek yahnisi. Ördek bacakları ve göğüsleri, pastırma, un, arpacık soğanı, sarımsak, kırmızı şarap, balzamik sirke, et suyu, havuç, defne yaprağı ve kekik kombinasyonuyla yapılır. Ördek eti unla kaplanır ve kızartılır, ardından genellikle bir güveç kabında diğer malzemelerle birleştirilir. Sos oluştuktan sonra yemeğe havuç eklenir ve et yumuşayana kadar birkaç saat pişirilir. Civet de canard'ı yanında bakla, patates püresi veya kızarmış pastırnaklarla servis etmeniz önerilir.

Misk kedisi

Seyşeller'in en sıra dışı ve eşsiz spesiyalitelerinden biri olan civet de chauve souris, körili meyve yarasasından oluşur. Bu yarasa körisi genellikle sirke ve kırmızı şarapta marine edilmiş ve ardından çeşitli otlar ve baharatlarla pişirilmiş kabuklu meyve yarasası parçalarıyla hazırlanır. Buharda pişirilmiş pirinç veya patates genellikle yemeğe eşlik eder. Günümüzde bir mutfak lezzeti olarak değer verilen meyve yarasası, geçmişte günlük bir temel gıdaydı. Yemek edinilmiş bir tattır ve birçok insan, derisi yüzüldükten sonra yaratığın biraz insan benzeri görünümü nedeniyle bu lezzeti deneme cazibesine direnir. Yarasa körisi genellikle otantik Creole yemekleri sunan restoranlarda servis edilir.

Misk kedisi de chauve souris

Civet de lapin, Fransa'da geleneksel bir kış yemeğidir. Tavşan eti, kırmızı şarap, pastırma, mantar, tereyağı, un, havuç ve diğer sebzeler, soğan ve sarımsakla hazırlanır. Güveç tamamen pişip et yumuşadığında, genellikle haşlanmış patates ve yanında bir kadeh koyu kırmızı şarapla servis edilir.

Lapin misk kedisi

Australia

Civet de rousette, birçok kişi tarafından harika bir lezzet olarak kabul edilen geleneksel bir Yeni Kaledonya yemeğidir. Hazırlanışı havuç, pırasa, buket garni, tuz ve karabiberin kırmızı şarapta marine edilmesi ve ardından meyve yarasa parçalarının eklenmesinden oluşur. Daha geleneksel, bougna tarzı seçenek, yarasaları muz yapraklarında pişirmek ve servis etmektir. Bu, Yam Festivali gibi önemli festivaller sırasında servis edilen eşsiz yemeklerden biridir, ancak ne yazık ki yüksek talep nedeniyle meyve yarasası türleri azalmaktadır.

Rousette misk kedisi

Civet de sanglier, zengin ve doyurucu bir güveç olarak hazırlanan, yaban domuzundan (sanglier) yapılan geleneksel bir Fransız yemeğidir. Et genellikle yumuşatmak ve lezzet katmak için otlar ve baharatlarla kırmızı şarapta marine edilir. Yemek, soğan, sarımsak, mantar ve pastırma gibi malzemelerle yavaş pişirilir ve derin, lezzetli bir sos oluşturulur. "Cvet" terimi, genellikle sosu koyulaştırmak için hayvanın kanının eklendiği av etinin haşlanması yöntemini ifade eder, ancak modern versiyonlarda bu kullanılmayabilir.

Sanglier misk kedisi

France

Clapassade, Fransa'nın güneyindeki Languedoc-Roussillon bölgesinde ortaya çıkan geleneksel bir Fransız yemeğidir. Bu doyurucu yemek birçok farklı şekilde hazırlanabilir, ancak hepsi aynı temel malzemeleri içerir: yavaş yavaş pişirilmiş kuzu eti, bal, zeytin ve yıldız anason. Roux yapıldıktan sonra, genellikle bir deglazer olarak beyaz şarap eklenir. Diğer tüm temel malzemeler de Languedoc-Roussillon'a özgü olduğundan, bölgenin şaraplarını kullanmanız önerilir. Pişirildiğinde, clapassade baldan gelen hafif bir tatlılıkla birlikte bir meyan kökü alt tonuna sahiptir. Sonunda, tüm yemek genellikle rendelenmiş limonla süslenir.

Cümle

Croatia

Čobanac, Hırvatistan'ın doğu kesiminde bulunan Slavonya ve Baranja'dan gelen geleneksel bir et yahnisi. Yemek, geleneksel olarak tüm malzemelerin açık ateşin üzerine dizilmiş büyük bir bakır tencerede birkaç saat boyunca yavaşça pişirilmesiyle hazırlanır. Genellikle, dana ve domuz etinden yabani av etine kadar birkaç farklı et türünden, bol miktarda soğan ve yahniyi karakteristik zengin ve canlı rengine kavuşturan tatlı ve acı çekilmiş kırmızı biberin özel bir karışımından oluşur. čobanac'ı birkaç dilim taze, ev yapımı ekmekle servis etmeniz önerilir.

Çobanak

Spain

Cochinillo, sulu eti, yumuşak ve çıtır derisi ve çok ince bir yağ tabakası olan kızarmış süt domuzundan oluşan bir İspanyol yemeğidir. Et o kadar yumuşaktır ki düzgün pişirildiğinde neredeyse dağılır. Yemek İspanya'nın her yerinde servis edilir ve özellikle Castilla bölgesinde popülerdir. Domuzlar beş kilogramdan ağır veya üç haftadan büyük olmamalıdır ve geleneksel olarak büyük, açık yüzlü tuğla fırınlarda kızartılırlar. Bir süt domuzu dört kişilik bir partiyi kolayca doyurabilir ve genellikle restoranlarda doğum günleri ve benzeri şenlikli etkinlikler için sipariş edilir.

Cochinillo

Mexico

Cochinita pibil, Yucatan'dan gelen bir Meksika domuz eti yemeğidir. Domuz eti, annatto ezmesi, acı portakal suyu ve sarımsak karışımında marine edilir. Yavaşça pişirilir ve daha sonra parçalanır ve tortilla, taco veya tek başına arpacık soğanı, turşu soğan, salsa ve çeşitli kızarmış sebzelerle servis edilir. Cochinita pibil, marine soslu annatto tohumlarının verdiği etin kırmızı rengiyle karakterize edilir. Başlangıçta, domuz eti fırınlanmadan önce muz yapraklarına sarılırdı, ancak bugün bunun yerine folyo veya başka uygun bir ambalaj kullanılabilir. Cochinita, bebek domuz anlamına geldiğinden ve pibil, gömülü veya yer altı anlamına geldiğinden, orijinal tarifte kızartma için bir çukura gömülmüş bütün bir süt domuzu kullanıldığının kanıtı olarak işlev görür. Maya etkisindeki bu yemek, çoğu Meksika evinde genellikle bir Pazar aile ritüeli olarak hafta sonları servis edilir.

Cochinita bitkisi

Cochino con millo, Lanzarote adasından gelen geleneksel bir İspanyol yemeğidir. Yemek genellikle domuz eti (bel veya omuz), soğan, mısır, havuç, fesleğen, karabiber, muskat, beyaz şarap, zeytinyağı, tuz ve karabiber kombinasyonuyla yapılır. Domuz eti tuz ve karabiberle tatlandırılır, zeytinyağı ile fırçalanır, ardından bir tavada kızartılır, bir fırın tepsisine yerleştirilir ve kızartılır. Soğanlar zeytinyağında sotelenirken mısır suda kaynatılır. Şarap, mısır pişirme sıvısı, sotelenmiş soğan, havuç, mısır, karabiber, fesleğen ve muskat fırın tepsisine eklenir ve her şey yumuşadığında yemek tamamlanır.

Cochino ve bin

Madrilenian mutfağının en sembolik yemeklerinden biri olan cocido madrile&ntilde;o, kökeni ortaçağ dönemi Castilla La Mancha'ya kadar uzanan doyurucu bir et ve nohut yahnisi. Bazı yemek tarihçileri, bu tek tencere yemeğinin olla podrida Manchega adlı bir köylü yemeğinden evrildiğini iddia ediyor, ancak 17. yüzyıla kadar cocido madrile&ntilde;o olarak adlandırılmamıştı. Ancak çoğu kaynak, ünlü yemeğin kökeninin nohut, sebze ve haşlanmış yumurta veya kuzu, dana, sığır eti veya tavuk gibi etlere dayanan bir Şabat koşer yemeği olan adafina adlı Sefarad yahnisi olduğu konusunda hemfikir. Engizisyonun gelişiyle, o dönemde Madrid sokaklarında dolaşan Katolik rahipler tarafından kovuşturulmaktan korkulan, hem Yahudi hem de Müslüman mutfağı arayan Marranos adlı İspanyol Yahudileri, kendilerini Hristiyan olarak kanıtlamak için adafinalarına domuz eti eklemeye başladılar. Zamanla domuz yağı, pastırma, Serrano jambonu, chorizo (domuz sosisleri) ve morcilla (kan sosisleri) eklenerek, adafina'nın günümüzde cocido madrile&ntilde;o olarak bilinen yemeğe dönüştüğü bildirildi. Bu doyurucu yemek geleneksel olarak üç ayrı vuelco veya yemek olarak servis edilir: birincisi, eklenen eriştelerle zengin, lezzetli bir et suyu; ikinci vuelco nohut ve sebzelerden oluşurken, et üçüncü yemek olarak servis edilir. Bir zamanlar genellikle kış aylarında tüketilen cocido madrile&ntilde;o, günümüzde Madrid'in birçok restoranında ve meyhanesinde yıl boyunca hazırlanmış olarak bulunabilir.

Madrid'in çocuğu

Coda alla vaccinara, lezzetli, haşlanmış dana kuyruğu yahnisi için kullanılan İtalyanca bir isimdir. Kuyruk daha küçük parçalara kesilir ve kahverengi prosciutto veya lardo, şarap, domates püresi ve havuç, kereviz ve pırasa gibi sebzelerle yavaşça pişirilir. Genellikle kekik ve defne yapraklarıyla tatlandırılırken, bazı tariflerde hindistan cevizi, tarçın, kuru üzüm veya bitter çikolata istenir. Yemek, ünlü İtalyan cucina povera'nın veya fakirlerin mutfağının bir parçasıdır.