Güveç

Roj&otilde;es'in bu versiyonu daha önce sarımsak ve beyaz şarapta marine edilmiş domuz eti parçalarıyla yapılır. Ancak, geleneksel Minho tarifleri genellikle kızarmış kestane, belouras veya bolachos adı verilen kan ve un kekleri, işkembe, domuz ciğeri ve haşlanmış kan içerir. Roj&otilde;es Minho tarzı genellikle patatesle birlikte yenir, ancak yanında domuz kanı ve et parçalarıyla yapılan arroz de sarrabulho pilavı ile servis edilmesi de nadir değildir.

Minho'nun moda kızları

Romazava, Madagaskar'ın ulusal yemeği ve bir tür laoka'dır - geleneksel olarak pirinçle servis edilen garnitürler. Bu laoka, yerel yeşillikler (paracress, anamamy, hardal yeşillikleri), sığır eti veya zebu eti, domates ve soğan kombinasyonuyla yapılan bir güveçtir. Paracress (diş ağrısı bitkisi olarak da bilinir) lokal anesteziye benzer bir ağız uyuşturma etkisine sahiptir, ancak Madagaskar dışında bulmak zordur, bu nedenle bazen bunun yerine roka ve ıspanak kullanılır. Daha önce de belirtildiği gibi, romazava geleneksel olarak pirinçle servis edilir, ancak yemeğe ayrıca sarımsak, acı biber ve zencefil ile yapılan sakay adı verilen baharatlı bir sos da eklenebilir.

Romazava

Rougaille, zencefil, acı biber, kişniş, soğan veya köri yaprakları gibi baharatlarla zenginleştirilmiş domates bazlı bir sos içeren klasik bir Mauritius yahnisi. Yemek son derece çok yönlüdür, bu nedenle sos hazırlandıktan sonra kişisel tercihlere bağlı olarak balık, et, deniz ürünleri veya sebzeler eklenebilir. Ada genelinde çok sayıda rougaille çeşidi vardır ve her ailenin kendine özgü bir tarifi vardır. Yahninin yanında pilav ve taze bir salata ile servis edilmesi önerilir.

Kızıl

Run down, geleneksel olarak hindistan cevizi sütü, soğan, sarımsak ve domates karışımında koyu bir kıvama gelene kadar pişirilen lezzetli bir Jamaika balık yahnisi. Run down'da kullanılan balık genellikle daha büyük parçalara kesilmiş morina veya uskumrudur. Yahninin yanında köfte, pirinç veya haşlanmış muzla servis edilmesi önerilir. Bu yemek Nikaragua ve Trinidad'da da popülerdir.

Bitkin

Croatia

Saganlija, Pakrac'tan gelen geleneksel bir Hırvat yemeğidir. Bu güveç genellikle fasulye (bolozan veya prebranac en iyi seçenektir), soğan, sarımsak, kabak çekirdeği yağı, defne yaprağı, tuz ve karabiber kombinasyonuyla yapılır. Fasulyeler bir gece suda bekletilir ve sabah birkaç dakika suda pişirilmeden ve tekrar süzülmeden önce süzülür. Kabak çekirdeği yağı derin ve geniş bir tavaya dökülür ve ardından doğranmış soğan, fasulye, tuz, karabiber ve sarımsakla katmanlar halinde dizilir. İşlem dört kez tekrarlanırken, defne yaprakları ikinci ve üçüncü katmanların arasına yerleştirilir. Tencereye su dökülür ve yemek üç ila dört saat boyunca karıştırılmadan kısık ateşte pişirilir. Piştikten sonra, saganlija genellikle tek başına veya yanında birkaç dilim ekmekle servis edilir.

Saganlija

Pakistan

Sai bhaji, yeşillikler, sebzeler, mercimek veya bakliyat ve baharatları birleştiren Sindhi mutfağının bir spesiyalitesidir ve genellikle pilav ve ekmekle servis edilir. Yemeğin adı iki kelimeden oluşur: yeşil anlamına gelen sai ve sebze anlamına gelen bhaji. Hazırlanmasında kullanılan tipik yeşillikler ıspanak, kuzukulağı, çemen otu yaprakları ve dereotu yaprakları iken, sebze seçimi patates, domates, bamya, patlıcan ve soğan gibi sebzeleri içerir. İçinde kullanılan yeşil biber, zerdeçal, kimyon, kişniş, zencefil ve garam masala gibi çeşitli baharatlardan gelen lezzetlerle dolu olan yeşillik ve sebze karışımı önce pişirilir, sonra ezilir ve son olarak tarka adı verilen bir yağ infüzyonuyla kaplanır. Sai bhaji, hem Pakistan'da hem de Hindistan'da geleneksel bir ev yemeğidir.

Sai bhaji

Indonesia

Saksang, genellikle özel günlerde servis edilen lezzetli bir Endonezya güvecidir. Geleneksel olarak kan ve ateşli baharatlarla pişirilen domuz etiyle yapılır. Saksang hazırlama geleneğinin Kuzey Sumatra'daki Batak halkı arasında başladığına inanılmaktadır. En yaygın ana malzeme domuz etidir; ancak, köpek veya su mandası eti içeren çeşitleri de Batak kültüründe yaygındır. Kan ve çok sayıda farklı baharatın eklenmesi nedeniyle, yemeğin kendine özgü baharatlı ve tatlı bir tadı ve belirgin koyu kahverengi bir rengi vardır. Batak halkı saksang'ı tören yemeği ve düğünlerde servis edilen geleneksel bir yemek olarak kabul eder. Geleneksel törenlerde servis edilmezse, saksang Kuzey Sumatra'daki birçok geleneksel Batak restoranında bulunabilir. Restoranlarda, yemek bir gün önceden sipariş edilmelidir ve genellikle haşlanmış sebzeler ve pirinçle servis edilir. Hayvanın başı özel olarak hazırlanır ve dualar ve kutsama sırasında törene dahil edilir.

Saksang

Saloona veya salona, genellikle günlük, evde pişirilen bir yemek olarak tüketilen klasik bir Arap yahnisi. En yaygın çeşidi tavukla (dejaj) hazırlanır, ancak sebzeler, dana eti veya kuzu eti gibi diğer et türleri ve balık da ana malzeme olarak kullanılabilir. Oldukça çok yönlü olmasına rağmen, saloona genellikle cömertçe baharatlandırılmış, domates bazlı et suyunu sotelenmiş soğan, sarımsak, zencefil, sebzeler ve isteğe bağlı ana malzeme seçimiyle birleştirir. Bu doyurucu yemeğin Bedevi kökenli olduğuna inanılır ve genellikle Ramazan ayında hazırlanır. Genellikle pirinç veya ekmekle birlikte servis edilir.

Salon

Saltah, Yemen'in ulusal yemeğidir, genellikle öğle yemeğinde yenen doyurucu bir güveçtir. Etli veya etsiz hazırlanabilir. Saltah'ın temel malzemeleri, çemen otu bazlı bir çeşni olan hilbeh ve acı biber, yağ, kimyon, sarımsak ve kişnişten oluşan bir çeşni olan zhug'dur. Hilbeh ve zhug, genellikle kuzu veya tavuk eti içeren kahverengi güveçte kullanılır. Yemeğin, kalan malzemelerden yapıldığında Türk kökenli olması oldukça muhtemeldir. Saltah'a eşlik eden yaygın yiyecekler arasında pirinç, domates, patates, sebzeler ve çırpılmış yumurta bulunur ve saltah geleneksel olarak metal veya taş bir kasede dumanı tüten bir şekilde servis edilir ve yemeği kepçelemek için bir araç olarak kullanılabilen Yemen pidesiyle birlikte yenir.

Tuzla

India

Sambar, tamarind bazlı bir et suyu, mercimek ve sebzelerle hazırlanan popüler bir köri yemeğidir. Tamil Nadu'dan gelir, ancak Sri Lanka'da ve Güney Hindistan'ın her yerinde de oldukça popülerdir. Yemek geleneksel olarak buharda pişirilmiş pirinç veya çeşitli Hint yassı ekmekleriyle servis edilir. Sambar, Maratha hükümdarı Shivaji'nin Sambhaji adlı oğlu tarafından bir hata sonucu yaratılmıştır. Baş aşçı uzakta olduğu için Sambhaji kendisi için mercimek hazırlamak istemiş ve pişirme işlemi sırasında tencereye biraz tamarind eklemiştir. Kraliyet aşçıları, mercimekte tamarind kullanılmadığı için onu azarlamışlardır. Ancak Sambhaji yemeği çok sevmiş ve kendi adını vererek ona sambar adını vermiştir. Bugün yemeğin deniz ürünleri sambarı, tavuk sambarı ve hatta alışılmadık süt sambarı gibi çok sayıda çeşidi bulunmaktadır.

Sambar

Saosisy sy tsaramaso, Madagaskar'dan gelen geleneksel bir yemektir. Genellikle soğan, yağ, zencefil, sarımsak, domates, fasulye, sosis ve tuz kombinasyonuyla yapılır. Soğanlar, saydamlaşana kadar yağda sotelenir ve ardından sos yapmak için zencefil, sarımsak, domates ve tuzla karıştırılır. Daha sonra fasulyeler ve sosis parçaları suyla birlikte tencereye eklenir ve fasulyeler yumuşayana ve sos koyulaşana kadar karışım kaynatılır. Saosisy sy tsaramaso genellikle yanında pilavla sıcak servis edilir.

Saosisy ve tsaramaso

Sarapatel, zamanla birçok eski Portekiz kolonisi, özellikle Brezilya ve Hindistan Goa tarafından benimsenen Alentejo'dan bir Portekiz yemeğidir. Sarapatel'in Portekiz versiyonu öncelikle kuzu veya keçi sakatatıyla yapılır, ancak bölgelere bağlı olarak domuz veya sığır etiyle de yapılabilir. Et genellikle sirke, hayvan kanı ve nane, maydanoz, acı biber, sarımsak ve karabiber gibi baharatlardan oluşan bir sosla pişirilmeden önce haşlanır, küp şeklinde doğranır ve sotelenir. Goa'da sarapatel genellikle sanna ile servis edilir - buharda pişirilmiş pirinç ve hindistan cevizi ile yapılan süngerimsi beyaz bir ekmek, Brezilyalılar ise pirinç ve farofa ile servis etmeyi sever.

Sarapatel

Italy

Scottiglia, özellikle Casentino Vadisi çevresinde sevilen eski bir Toskana yahnisi. Tarifi Orta Çağ'a, hatta bazılarına göre Etrüskler zamanına kadar uzanıyor. Scottiglia ismi, tencere aşçısı anlamına gelen scottare fiilinden gelir, çünkü scotiglia fakir bir adamın pot-luck yemeği olarak doğmuştur. Yani, zor bir iş gününün ardından, komşular ateşin etrafında toplanırdı. Herkes bir parça etle katkıda bulunurdu ve bu parçalar birlikte pişirilirdi, toprak bir tencerede yavaşça kaynatılırdı. Eski yöntemler değişti, ancak scottiglia tarifi hala aynı - herhangi bir et kombinasyonu kullanılabilir: çeşitli domuz eti, sığır eti, tavuk, güvercin, gine tavuğu ve hatta hindi. Ne kadar çok et çeşidi kullanılırsa, bir scottiglia o kadar lezzetli olur ve kullanılan kombinasyonlara bağlı olarak aynı yemeği iki kez yapmak neredeyse imkansızdır. Geleneksel olarak scottiglia, daha fazla lezzet için önceden sarımsakla ovulmuş kızarmış ekmek dilimlerinin üzerine dökülerek servis edilir.

Scottiglia

Bu Kuzey Makedonya spesiyalitesi, soğan, domates, havuç ve patates gibi mutfakta bulunan sebzelerle haşlanmış et parçalarından oluşur. Birleştirilen malzemeler beyaz şarapla ıslatılır ve uzun süre kısık ateşte pişirilir. Yemek, yahninin pişirildiği geleneksel bir toprak kapta servis edilir. Selsko meso'nun (köy eti) hazırlanmasında kullanılan değişken malzemeler nedeniyle, aynı yemeği iki restoranda bulamayacağınıza inanılır.

Selsko mezo

Semur, geleneksel bir Endonezya güvecidir. Çok sayıda çeşidi olmasına rağmen, temel versiyonu genellikle sığır etiyle yapılır. Yemekte kullanılan diğer malzemeler arasında kecap manis tatlı soya sosu, sarımsak, soğan, arpacık soğanı, hindistan cevizi, zencefil, karanfil, kişniş, tarçın, kimyon ve karabiber bulunur. Güveç genellikle patatesle zenginleştirilir ve versiyona bağlı olarak yumurta, tavuk, kokulu fasulye, dana dili, balık, hindistan cevizi, tofu veya patlıcan içerebilir. Güvecin adı, Endonezya'daki eski Hollanda sömürgeciliği dönemiyle bağlantılı olan, haşlamak anlamına gelen Hollandaca smoren'den türetilmiştir. Yemek günümüzde ülkede temel bir besindir ve genellikle yanında beyaz pirinçle servis edilir.

Semur

Shahi korma, kremamsı, aromatik sosu ve Mughlai mutfağındaki kraliyet kökenleriyle bilinen zengin ve hoşgörülü bir köridir. Bu lüks yemek, kaju veya badem gibi dahi ve öğütülmüş fındıklarla yapılan kadifemsi bir sos ve kakule, tarçın, karanfil, hindistan cevizi, kakule ve hatta bazı durumlarda safran gibi aromatik baharatlarla birleştirilmiştir. Geleneksel olarak kuzu, tavuk veya koyun etiyle hazırlanan, paneer veya karışık sebzeli vejetaryen versiyonları da popülerdir. Shahi korma için tek bir kesin tarif yoktur; hazırlanışı büyük ölçüde değişir, farklı bölgeler ve aileler kuru üzüm veya kayısı gibi kuru meyveler ve damak zevkine göre ayarlanmış baharatlar gibi kendi dokunuşlarını ekler. Genellikle zenginliğini artırmak için ghee'de pişirilen yemek, hafif baharatlı, tatlı ve cevizli tatların bir dengesini sağlar. Shahi Korma genellikle naan, paratha veya basmati pirinciyle servis edilir ve bu da onu şenlikli yemekler ve özel günler için bir merkez haline getirir ve Moğol mutfağının zenginliğini sergiler.



Şahi Korma

Shiro wat veya tsebhi shiro, ana malzemeleri nohut veya bakla, sarımsak, soğan, zencefil, domates ve acı biber olan Etiyopya ve Eritre yahnisi. Nohutlar bu yahniye güzel bir doku ve cevizli bir tat verir, ancak nohut unu ve çeşitli baharatların bir kombinasyonu olan shiro tozu ile değiştirilebilir. Yemek geleneksel olarak Ramazan ve Tsom gibi özel günler için hazırlanır. Shiroyu yanında injera yassı ekmeği ile servis etmeniz önerilir.

Shiro ne

China

Sichuan hotpot, çiğ malzemelerin kaynayan bir et suyunda pişirilmesiyle yapılan uyuşturucu derecede acı ve baharatlı bir yemektir. Malzemeler arasında dilimlenmiş et, sakatat, deniz ürünleri, sebzeler, erişte ve en önemlisi Sichuan karabiberleri bulunabilir. Hotpot tüketmek ortak bir iştir, bu yüzden insanlar genellikle sosyalleşirken ve malzemeleri içine eklerken tencerenin etrafında toplanırlar. Adından da anlaşılacağı gibi, yemek 20. yüzyılın başlarında Sichuan'da icat edildi. Başlangıçta, bölgedeki balıkçılar ve liman işçileri normal et parçalarını karşılayamıyorlardı, bu yüzden keskin aromalarını gizlemek için baharatlı bir et suyunda pişirilen sakatat kullanıyorlardı. Zamanla, yemek gelişti ve zencefil, sarımsak, tarçın ve Sichuan fasulye ezmesi gibi hoş kokulu baharatlar ve diğer lezzetli malzemelerin eklenmesi nedeniyle Çin ve Amerika Birleşik Devletleri'nde son derece popüler hale geldi. Yemek yıl boyunca tüketilmesine rağmen, vücudu ısıttığı ve dolaşımı iyileştirdiği için kış aylarında daha popülerdir.

Sichuan sıcak tencere

Sierra Leone et yahnisi, adından da anlaşılacağı gibi Sierra Leone'den gelen geleneksel bir yahnidir. Yahnisi genellikle dana eti, fıstık ezmesi, domates, soğan, dolmalık biber, acı biber, tuz, karabiber ve yağın bir kombinasyonu ile yapılır. Dana eti parçalara kesilir, yağda kavrulur ve yumuşayana kadar biraz suyla kaynatılır. Daha sonra tavadan alınır. Dolmalık biberler ve soğanlar aynı tavada sotelenir ve ardından doğranmış domates, fıstık ezmesi ve su ile karıştırılır. Karışım kısa bir süre kaynatılır ve et ve baharatlar tencereye eklenir. Yahnisi her şey tamamen pişene kadar kısık ateşte kaynatılır ve ardından genellikle pirinç veya haşlanmış patateslerle birlikte sıcak olarak servis edilir.

Sierra Leone Et Güveci

Sindhi kadhi, Pakistan'ın Sindh bölgesinden gelen Sindhi halkının mutfağına özgü olmasına rağmen, göç nedeniyle Hindistan'ın her yerinde yaygın olarak bulunur. Diğer kadhi çeşitlerinden farklı olarak, besan (nohut unu), farklı sebzeler ve hardal ve kişniş tohumu, acı biber, zencefil ve zerdeçal gibi çeşitli baharatların ortak unsurlarının yanı sıra, bu Sindhi temel yemeği yemeğin tabanına domates ve demirhindi suyu ekler. Sebze seçimi tada, tercihe ve bulunabilirliğe bağlıdır, ancak genellikle patates, bamya, havuç veya yeşil fasulye içerir. Bu lezzet dolu domates körisine genellikle pilav eşlik eder ve taze kişnişle süslenerek servis edilir.