Garnitür

Greece

İkarya evlerinde yaz aylarının vazgeçilmezi olan sufiko, çeşitli taze ve mevsim sebzelerini yerel otlarla birleştiren ve ardından bol miktarda kaliteli yerel zeytinyağında pişirilen basit bir Yunan sebze yemeğidir. Genellikle patates, patlıcan, kabak, domates, biber, soğan ve sarımsaktan oluşur ve bunlar doğranır, katmanlar halinde dizilir ve kekik ve adaçayı gibi taze veya kurutulmuş aromatik otlarla tatlandırılır. Yemek genellikle kırmızı şarapla zenginleştirilir ve daha fazla baharat için birkaç acı biber eklenebilir. Sağlıklı, canlı ve hoş kokulu olan bu spesiyalite genellikle servis edilmeden hemen önce kekik ve biraz zeytinyağı ile kaplanır ve genellikle yanında bir bardak yoğurt veya yerel kathoura peyniri ile servis edilir. Ana yemek olarak yendiğinde, sufiko genellikle çeşitli et spesiyalitelerine eşlik etmesine rağmen hafif bir akşam yemeği olarak tüketilir. Bu İkarya yemeği, bri&aacute;m adı verilen başka bir Yunan kızarmış sebze yemeğine benzetilebilir.

Soufiko

United States

Güney tarzı yeşil fasulye, ülkenin güney kesimlerinden kaynaklanan geleneksel bir Amerikan yemeğidir. Yemeğin özelliği yavaş (4 veya daha fazla saat) pişirilmesi ve tuzlu, dumanlı bir tada sahip olmasıdır. Yemek genellikle yeşil fasulye, soğan, pastırma, sarımsak, tuz, karabiber ve şeker kombinasyonuyla yapılır. Pastırma, çıtır çıtır olana kadar bir tencerede kızartılır ve ardından çıkarılır. Soğan ve sarımsak aynı tencerede yumuşayana kadar sotelenir ve yeşil fasulye, su, tuz ve şekerle karıştırılır. Tencereye birkaç dilim pastırma eklenir ve yeşil fasulyeler çok yumuşayana kadar yemek kısık ateşte pişirilir. Pastırma atılır ve sıvı hafifçe azalana kadar yemek pişirilir. Daha sonra tuz ve karabiberle tatlandırılır ve genellikle üstünde ufalanmış pastırma ile servis edilir. Güney tarzı yeşil fasulyeler kızarmış tavuk, dana eti, tütsülenmiş sosisler, barbekü kaburga veya kızarmış yayın balığına harika bir eşlikçi olur.

Güney Tarzı Yeşil Fasulye

Italy

Spinaci alla Romana, Roma'dan gelen geleneksel bir İtalyan yemeğidir. Genellikle ıspanak, tereyağı, zeytinyağı, sarımsak, kuru üzüm, çam fıstığı, tuz ve karabiberin bir kombinasyonuyla yapılır. Ispanak kaynar tuzlu suda pişirilir, sonra süzülür. Nem elle sıkılmalıdır. Kuru üzümler ılık suda bekletilir, sonra süzülür ve zeytinyağı ve tereyağı karışımında sotelenmiş sarımsak, çam fıstığı ve ıspanağa eklenir. Yemek birkaç dakika hafifçe kızartılır, sonra servis edilmeden önce tuz ve karabiberle tatlandırılır.

Ispanak alla Romana

Spoonbread, genellikle öğütülmüş mısır unu, süt, tereyağı ve yumurtadan oluşan, Amerikan Güneyi'nde popüler bir yemektir. Bütün bu yemek tuz ve şekerle tatlandırılır, ardından puding gibi fırında pişirilir. Genellikle garnitür olarak servis edilir, bazen sos veya çeşitli soslarla birlikte servis edilir. Spoonbread adı, yemeğin genellikle büyük bir kaşık kullanılarak pişirme kabından kepçelenmesinden türetilmiştir. Daha fazla lezzet katmak için ayrıca peynir ve sebzelerle zenginleştirilebilir. Spoonbread'in kökenleri hakkında Sarah Routledge, 1847 tarihli The Carolina Housewife adlı yemek kitabında bunu Kızılderililere bağlar, Jeff Smith 1987 tarihli The Frugal Gourmet Cooks American kitabında Virginia spoonbread'in Bağımsızlık Savaşı sırasında temel bir yiyecek olduğunu söylerken, bazıları suppone veya suppawn olarak bilinen bir Kızılderili lapasına kadar izlenebileceğini iddia ediyor. Kökeni ne olursa olsun, kaşık ekmeği günümüzde her yıl 1997'den beri her Eylül ayında düzenlenen Berea, Kentucky'deki Kaşık Ekmeği Festivali'nde kutlanıyor.

Kaşık ekmeği

Buharda pişirilmiş lahana, genellikle siyah nane çayı, kızarmış köfte veya ekmekle birlikte kahvaltıda tüketilen lezzetli bir Jamaika garnitürüdür, ancak genellikle buharda pişirilmiş pilav eşliğinde akşam yemeğinde de servis edilebilir. Lahana dilimlenir, tuz ve karabiberle tatlandırılır ve tüketime hazır olana kadar buharda pişirilir. Bazı aşçılar yemeği sarımsak, acı biber ve domatesle tatlandırmayı sever.

Buharda pişmiş lahana

Succotash, süt, krema veya tereyağı ile yapılan kremalı bir sosla servis edilen mısır ve lima fasulyesi gibi sebzelerden oluşan lezzetli bir garnitür. Bu lezzetli garnitürün adı, yemeğin temel malzemelerinden birine atıfta bulunan kırık mısır taneleri anlamına gelen msakwitash kelimesinden türemiştir. Başlangıçta, bir Kızılderili temel yemeğiydi, o kadar besleyiciydi ki bir kalabalığı doyurabilirdi. Bugün, yemeğin çok sayıda çeşidi var: Çerokiler balkabağı, et ve fındık ekler, Plymouth çeşidi kuru fasulye, patates ve şalgam kullanır ve diğer modern çeşitler domates, kabak ve bamya kullanır. Mütevazı bir yemek olarak başlayan şey, bugün New England'ın favorisi ve özellikle Şükran Günü'nde popülerdir.

Succotash

Sukjunamul, Güney Kore'den gelen geleneksel bir garnitür (banchan). Bu tür namul, ana malzemeler olarak mung fasulyesi filizleriyle hazırlanır. Mung fasulyesi filizleri yıkanır ve hafifçe yumuşayana kadar haşlanır, ardından süzülür ve yeşil soğan, sarımsak, susam yağı, tuz, karabiber ve kavrulmuş susam tohumları gibi ek malzemelerle karıştırılır. Hazırlandıktan sonra, çıtır sukjunamul geleneksel olarak diğer garnitürlerle veya pilavla servis edilir. İstenirse, sukjunamul bibimbap yemeklerine de eklenebilir.

Sukjunamul

Birçok İskandinav ülkesinde popüler olmasına rağmen, surk&aring;l geleneksel olarak Norveç ile ilişkilendirilir. Tatlı ve ekşi tatların alışılmadık kombinasyonuyla karakterize edilen bu basit yemek, sirke, şeker ve çeşitli baharatlarla pişirilmiş ince dilimlenmiş yeşil veya kırmızı lahanadan oluşur ve ara sıra dilimlenmiş elma ve kimyon tohumları eklenir. Birçok İskandinav evinde, şenlikli Noel döneminde servis edilen temel garnitürlerden biridir.

Surkal

&Scaron;vilpikai, patates, un, yumurta ve tuz kombinasyonuyla yapılan fırında dikdörtgen veya elmas şeklindeki hamurdan oluşan klasik bir Litvanya yemeğidir. Patatesler diğer malzemelerle birleştirilmeden önce haşlanır ve ezilir veya soyulur ve rendelenir. Artan patates püresi alternatif olarak kullanılabilir. Hamur karışımı daha sonra dikdörtgenlere kesilir ve dışı çıtır çıtır olana kadar pişirilir. &Scaron;vilpikai geleneksel olarak mantar sosuyla sıcak servis edilir, ancak ekmek yerine soğuk olarak da servis edilebilir. Öğünler arasında atıştırmalık olarak da yenebilir.

Şvilpikai

Australia

Basit ama besin ve lezzet dolu tatlı patates ve kızarmış muz, sadece üç ana malzemeyle yapılan lezzetli bir Marshallese yemeğidir: haşlanmış tatlı patates, muz, tercihen olgunlaşmamış ve kızartma için tereyağı veya hindistancevizi yağı, ancak hindistancevizi yağı daha otantik bir seçenektir. Muzlar ve tatlı patatesler kızartılır, birleştirilir ve servis edilmeye hazır hale getirilir, tercihen barbekü balık veya domuz yemeklerine eşlik eden bir garnitür olarak.

Tatlı Patates ve Kızarmış Muz

Tamales'in Chamorro versiyonu mısır unu ve mısır unu (masa harina) ile yapılır. Tamales'in her bir yarısı farklı renktedir - bir tarafı annatto tohumlarıyla renklendirilmiş turuncu, diğer tarafı ise beyazdır. Turuncu yarısı geleneksel olarak pastırma ve tavuk suyu ile tatlandırılırken, beyaz yarısı nişastaları temsil eder ve önemli bir tatlandırıcı içermez. Tamales gisu muz yaprağına veya alüminyum folyoya sarılır, ardından buharda pişirilir ve garnitür olarak sıcak servis edilir.

Tamales gisu

Rösti, esas olarak İsviçre'nin Almanca konuşulan bölgelerinde kullanılan ve küçük bir patates köftesini ifade eden bir terim olsa da, Palauluların hem terimi hem de tarifi Almanlardan aldıkları ve patatesleri Pasifik Adaları mutfağında yoğun olarak temsil edilen taro kökü ile değiştirdikleri varsayılmaktadır. Taro kökü soyulur, rendelenir, ardından soğan, tuz ve karabiberle homojen bir karışım elde edilene kadar birleştirilir. Daha sonra her iki tarafı da altın sarısı renk alana kadar yağda kızartılır ve hala sıcakken servis edilir, hızlı bir atıştırmalık veya lezzetli bir garnitür olur.

Taro Rösti

Tavče gravče, soğan, yağ, kurutulmuş biber gevreği ve tuz, maydanoz ve karabiber gibi baharatlarla haşlanmış fasulyelerden oluşan Kuzey Makedonya'nın ulusal yemeğidir. Öncelikle vejetaryen bir yemek olmasına rağmen, bazı tarifler füme domuz eti, pastırma, sosis veya suho meso eklenmesini gerektirir. Yemek toprak bir kapta pişirilir ve genellikle içinde servis edilir, böylece fasulyeler sıcak kalır. Tavče gravče geleneksel olarak cuma günleri veya oruç sırasında (orijinal vejetaryen tarifi) yenir, ancak restoranlarda genellikle ızgara etlerin yanında garnitür olarak servis edilir.

Tava Gravürü

Indonesia

Tempeh, et kadar protein içerdiği bilinen çok yönlü bir vegan üründür. Bu fermente soya fasulyesi keki, Endonezya'nın Java adasından gelmektedir. Başlangıçta 17. yüzyılda Çinli göçmenler tarafından Java'ya getirilen tofunun bir yan ürünü olan tempeh, ilk olarak tofu yapım sürecinde atılan soya fasulyelerinin kendiliğinden fermente olmaya başlamasıyla tesadüfen keşfedilmiştir. Günümüzde, diğer zulüm içermeyen sahte etlerle birlikte hemen hemen her sağlık marketinden satın alınabilir. Bir bileşen olarak tempeh son derece çok yönlüdür. Önceden paketlenmiş tempeh, köfte veya kek formunda gelir ve hazırlanması çok kolaydır. Sade olarak yenebilmesine rağmen, hafif cevizli bir tada sahiptir, bu nedenle genellikle diğer yemeklere dahil edilir. Sıra dışı ve sert kıvamı nedeniyle, genellikle etin yerine kullanılır. Tempeh hazırlama yöntemleri çoktur: ızgara veya kızartılabilir, ancak güveç veya köri benzeri yemeklere de dahil edilebilir. Büyük besin değeri nedeniyle, genellikle ek bir protein desteği için salatalara ve sandviçlere eklenir. Tempeh'i tuzlu suda, zeytinyağında veya çeşitli soslarda marine etmek, ona farklı tatlar katmasını ve her mutfağa uyum sağlamasını sağlar.

Tempe

Bu popüler Malezya sosu, en az iki gün oda sıcaklığında fermente edilmeye bırakılan tuzlu durian meyvesinden yapılır. Çok yönlü olduğu için lezzeti ve acılığı değişebilir, ancak genellikle tatlı, ekşi ve tuzlu tatların bir kombinasyonu ile karakterize edilir. Tempoyak nadiren tek başına yenir, ancak genellikle köri bazlı yemeklere dahil edilir veya sebzelere ve pilava eşlikçi olarak servis edilir. Diğer birçok fermente Asya sosu gibi, tempoyak'ın da olgun ve düşük kaliteli durian için harika bir çözüm olduğu ve mükemmel bir koruma tekniği olduğu kanıtlanmış kazara bir icat olduğuna inanılmaktadır. Malezya'nın yanı sıra, bu keskin lezzet geleneksel Endonezya mutfağında da bulunur.

Tempoyak

Morocco

Tfaya, Fas'ın geleneksel bir garnitürü veya çeşnisidir ve Fez'e özgüdür. Karamelize soğan, kuru üzüm, bal, tarçın, safran ve zencefil ile yapılır. Hazırlandıktan sonra, bu tatlı sos hemen kullanılır veya soğumaya bırakılır. Tfaya, en yaygın olarak kuskusun üzerine kaşıkla konarak kullanılır. Ayrıca ızgara etle, sandviçlerde veya peynir tabağında meyve, kuruyemiş ve peynirle birlikte servis edilir. Fez'de ayrıca yavaş pişirilmiş kuzu eti, soğan, haşlanmış yumurta ve haşlanmış bademle yapılan tuzlu bir tfaya da vardır ve bu tür tfaya yalnızca şenlikli etkinlikler ve kutlamalar sırasında servis edilir.

Tfaya

Croatia

Tikvice punjene pr&scaron;utom, Istria'dan gelen geleneksel bir Hırvat yemeğidir. Kabak, yerel prosciutto, sarımsak, maydanoz, pirinç, domates püresi, zeytinyağı ve rendelenmiş parmesan peynirinin birleşimiyle yapılır. Kabak uzunlamasına kesilir ve içi oyulur. Prosciutto küçük şeritler halinde kesilir ve pişmiş pirinç, kıyılmış sarımsak, maydanoz, zeytinyağı ve kabak etiyle karıştırılır. Karışım kabak için bir dolgu olarak kullanılır. Kabaklar bir fırın kabına yerleştirilir, domates suyu ile kaplanır ve sıcak bir fırında pişirilmeden önce rendelenmiş peynirle kaplanır. İşlem tamamlandıktan sonra, tikvice punjene pr&scaron;utom geleneksel olarak diğer yiyeceklerin yanında servis edilir.

Tikvice punjene pršutom

T&ocirc; veya saghbo, pişmiş darı, mısır veya sorgumdan oluşan ve pürüzsüz bir macun haline gelene kadar kuvvetlice karıştırılan hamur bazlı, ugali benzeri bir yemektir. Et veya sebzelerden yapılan çeşitli güveçler ve soslarla tüketilir. Yemek genellikle bamya sosuyla eşleştirilir, bu sos, bamyanın tuz ve karabiber gibi baharatlarla suda yavaşça kaynatılmasıyla yapılır. T&ocirc; asla tek başına yenmez ve her zaman çorbalar, güveçler veya soslarla birlikte tüketilir.

İle

Haiti

Tomtom, ana malzemesi ezilmiş ekmek meyvesi olan bir Haiti yemeğidir. Bazen bamya veya tatlı patatesle birleştirilir. Geleneksel olarak uzun bir havaneli olan büyük, derin bir havanda yapılır. Bazıları yemeğin adının büyük havaneli havanda dövüldüğünde çıkan sesten geldiğine inanır. Tomtom ezildiğinde toplanır, bir top haline getirilir ve kalalou gonbo'ya eşlik etmesi için servis edilir.

Tomtom

Tororo, diğer yemeklere eklendiğinde bir malzeme olarak da kullanılabilen benzersiz bir Japon garnitürüdür. Rendelenmiş yam içerir ve vitamin ve mineral açısından zengindir. Geleneksel olarak tororo, wasabi, dashi veya yeşil soğanla birleştirilir. Genellikle yemeğin lezzetini artırmak için erişte yemeklerine eklenir. Tororo her zaman soğuk servis edilir ve birçok kişi pilav veya salataların üzerine dökmeyi sever, ancak çok sağlıklı olduğu için tek başına da tüketilebilir. Yapışkan, sümüksü dokusu Japonya'da çok beğenilir çünkü oldukça nemlendiricidir ve özellikle sıcak yaz günlerinde ferahlatıcı bir içecek görevi görür.